29 wrzesień
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 29 września:
„Na północnym skrzydle forsowna akcja naszych oddziałów doprowadziła do odzyskania Lidy.
Nieprzyjaciel, będąc przez to pozbawiony najdogodniejszej drogi odwrotowej, wycofuje się pospiesznie w kierunku południowo-wschodnim.
Świeżo uzupełniona 21. Dywizja sowiecka uległa pod Nową Rudą zupełnemu rozbiciu, pozostawiając w naszym ręku 9 dział i 15 karabinów maszynowych.
Na wschód od Wołkowyska zajęliśmy w pościgu za nieprzyjacielem Słonim i przekroczyliśmy rzekę Szczarę.
Na Polesiu wojska nasze uderzeniem od południa na Pińsk i Janów rozgromiły kompletnie 4. armię sowiecką. Sztab armii, zaskoczony gwałtownym atakiem dzielnej grupy generała Krajowskiego, został w całości za wyjątkiem dowódcy i szefa sztabu, którzy w ostatniej chwili zdołali uciec, wzięty w Pińsku do niewoli. Tymczasowe zestawienie zdobyczy wykazuje z górą 3000 jeńców, 100 nowych karabinów maszynowych, 400 wagonów z materiałem wojennym, wagon opon gumowych, kilka samochodów i motocykli.
Na tym odcinku osiągnęliśmy Jasiołdę i prowadzimy dalszy pościg.
Na południe od Prypeci został opanowany przez oddziały nasze po ostrej walc węzeł kolejowy Sarny.
Sytuacja na Wołyniu bez poważniejszych zmian”.
Według ostatnio otrzymanych wiadomości, w bitwach w dniu 28 bm. pod Lidą i Papiernią dwie nasze dywizje wzięły 12 000 jeńców i 50 dział”.
Tadeusz Kutrzeba o operacyjnych skutkach natarcia oskrzydlającego:
„Po sforsowaniu Niemna druga i ważniejsza część bitwy niemeńskiej została dnia 29 września ukończona; własny front, biegnący dnia 23 września, w chwili rozpoczęcia działań 4. Armii polskiej, mniej więcej w prostej linii przez Kuźnicę, Brzostowicę, Swisłocz, Prużanę, Kobryń, dociera dnia 29 września południową połową do Szczary, a północną połową odchyla się pod kątem prostym wzdłuż górnego biegu Niemna. Projektowane oskrzydlenie operacyjne przez 2. Armię polską stało się czynem: 3. armia sowiecka zepchnięta ze swej linii dowozowej Mosty–Lida, wpada częścią na tyły armii sowieckich 15. i 16., którym, w razie niezbyt szybkiego cofania się w kierunku Mińska, czyli jedyną jeszcze otwartą drogą, grozi dalsze zepchnięcie na bagna poleskie, gdzie doszczętnie rozbita 4. Armia sowiecka uchodzi częściami na Łohiszyn a małymi odłamami na południe od Piny. Cztery armie sowieckie zostały dwustronnie oskrzydlone. Położenie strategiczne grupy armii sowieckiej na północ od Polesia staje się katastrofalne, grożą im klasyczne «Kanny», jeżeli siły sowieckie nie zdołają szybko się wycofać, zorganizować obrony, zatrzymać pościgu polskiego. Do takiej operacji brak im jednak sił i czasu: świeżych rezerw już niema, oddziały zdemoralizowane odwrotem, rozprószone po bezdrożach, bez dowozu, nękane przez oddziały pościgowe i lotnictwo, a co najważniejsza – armie polskie postępują w gestem ugrupowaniu i takiej liczebnej przewadze na północne skrzydło sowieckie, że poza ogólnym odwrotem ratunku dla sił sowieckich niema. Tylko, jakiś błąd, jakieś niedopatrzenie ze strony polskiej mogłoby je ocalić. Lecz dowództwo polskie zdaje sobie sprawę, że pośpiech rozstrzyga, że należy ścigać do upadłego, aż do całkowitego zwycięstwa. Tak się staje i bitwa jest wygrana.
Zdaje się, że szale zwycięstwa w ofensywie niemeńskiej przechyliła na polską stronę bitwa pod Lidą i Skrzybowcami, czyli bój grupy skrzydłowej, prowadzony konsekwentnie w myśl dobrze obmyślonego planu Naczelnego Wodza z zamiarem opanowania linii Lida – Mosty celem ogólnego ataku w kierunku na Baranowicze. Aczkolwiek ten kulminacyjny punkt ofensywy jest dla nas chlubą 1 zwycięstwem, jednak warto zanalizować przebieg krytycznie”.
Stanisław Lis-Błoński o sytuacji w okolicy Pińska:
„Przez resztę dnia 27 września oraz przez 28 i 29 września, odbywały się drobne utarczki z oddziałkami cofającymi się z okolic Janowa i Drohiczyna 4. i 16. armii. Większa część tych oddziałów dostała się do niewoli. Nocną porą, całe masy bolszewików przechodziły wpław rzekę Pinę na południe, Jasiołdę na pół noc, porzucając karabiny i amunicję. Równocześnie w dniach 28–29 września zajęto się segregowaniem jeńców w rejonie Pińska oraz w samym Pińsku. Największą jednak uwagę zwrócono na zabezpieczenie przed grabieżą zapasów żywności w magazynach i reorganizację Grupy gen. Bałachowicza”.
Wilhelm Wilczyński o wizycie Naczelnego Wodza na froncie:
„Siedzimy w okopach. Jest w nocy zimno i w dodatku rosi. Po należytym zorganizowaniu służby placówek i patroli, układam się we wnęku strzeleckim, nakrywam się płachtą namiotową, by nie przemokną, i zasypiam. Przedtem nakazuję się obudzić, gdy tego zajdzie potrzeba. Do godziny 2 bolszewicy, próbując się przebić, atakują inne odcinki naszej dywizji (1. Dywizja Piechoty Legionów), nam dają jednak spokój. Ponieważ ataki te nie przynoszą żadnych powodzeń, wycofują się oni w kierunku południowo-wschodnim na wieś i dwór Olżewo i dalej na miejscowość Sielec.
Rano o świcie budzę się, gdyż trochę przemarzłem, zaczynam się więc ruszać i przechodzę się po całym swym odcinku. Żołnierze moi przeważnie śpią we wnękach strzeleckich, placówki i posterunki alarmowe jednak czuwają. Powracające patrole meldują mi, że w wioskach Nowinka i Dolinna od kilku godzin nie ma nieprzyjaciela. (…).
Po pewnym czasie spostrzegamy, że szosą od strony Grodna nadjeżdża auto. Zaciekawieni tym, wypatrujemy, kto to by mógł być. Gdy auto podjechało bliżej i gdy następnie zaczęło nas mijać, zauważamy w nim Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego. Dziwi nas, że zaledwie pokazały się nasze nieliczne patrole i oddziałki od strony Grodna i że w chwili, gdy teren na zachód od Lidy jest niezupełnie jeszcze oczyszczony z oddziałów i rozbitków bolszewickich, Naczelny Wódz ryzykuje przyjazd do Lidy. Na wiadomość o przyjeździe Naczelnego Wodza radość wstąpiła w nas, a serca nam zaczynają żywiej bić. Marzeniem każdego żołnierza jest, by go koniecznie zobaczyć i przypatrzyć się jego twarzy, aby sobie ją zapamiętać na cale życie, dlatego tez każdy, który ma sposobność go widzieć, przygląda się jemu i patrzy w niego jak w tęczę.
Zaraz po obiedzie otrzymujemy rozkaz, którym dowódca dywizji zarządza akcję pościgową za uciekającym na Nowogródek nieprzyjacielem”.