9 lipiec
Do Naczelnika Państwa zgłasza się trzech posłów PPS (Jędrzej Moraczewski, Aleksander Napiórkowski, Zygmunt Klemensiewicz – wszyscy trzej byli wcześniej żołnierzami I Brygady) deklarując gotowość wstąpienia w szeregi armii.
Naczelny Wódz podjął decyzję o głębokim odwrocie.
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 9 lipca:
„Kawaleria nieprzyjacielska posiłkowana przez lotne oddziały piechoty, przedarłszy się na skrajnym lewym skrzydle 1 Armii, zajęła linię kolejową między Święcianami i Dyneburgiem.
Na całym północnym łuku naszego frontu od Święcian przez Krzywicze, aż do rzeki Plissy toczy się zacięta walka.
Grupa poleska odparła zdecydowanymi kontratakami wszystkie ataki bolszewickie na Kopatkowicze.
Na południe od Sarn oddziały armii gen. Zielińskiego odparły silne ataki bolszewickie na m. Brzeeźno nad Słuczą.
Wyniki walk, jakie się toczą w rejonie Równego jeszcze nie wyjaśnione.
Na południowy zachód od Starokonstantynowa, cofające się w myśl rozkazu oddziały 12 dywizji w bitwie pod Osiekami, zadały 6 dyw. jazdy nieprzyjacielskiej bardzo ciężkie straty i zmusiły ją do wycofania się na północ”.
Marian Kukiel łączeniu polskich sił:
„Koncentracja w rejonie miejscowości Kupiel. Postój masą połączoną, skoncentrowany. Dalekie wywiady. Wiemy już, że XIII Dywizja przebiła się szczęśliwie i poszła spod Bazalji na zachód.
W terenie patrole bolszewików i gromady chłopów. Znowu łączność trudna. (…)
Patrole bolszewickie podchodzą pod miasteczko od północnego i południowego zachodu. Odmarsz pod noc ogromnymi kolumnami”.
Kornel Krzeczunowicz o planowanej reorganizacji jazdy polskiej:
„9 lipca odchodzą dowództwo dywizji, wszyscy dowódcy pułków, dowódcy szwadronów i wachmistrzowie szefowie na reorganizację do Zamościa. Sytuacja ogólna wybitnie się pogorszyła. 4 lipca zaczęła się na froncie północno-wschodnim potężna ofensywa rosyjska, tym groźniejsza, że nasze odwody są już wyczerpane. Już 5 lipca załamuje się front 1 Armii i następuje ogólny odwrót. Podobnie jak na froncie ukraińskim, jazda jest główną siłą przebojową. Jest nią Korpus Kawalerii Gaja, który stale obchodzi nasze północne skrzydło i nie dopuszcza do stworzenia jakiejś linii obronnej”.
Wilhelm Wilczyński o zajęciu i opuszczeniu Równego:
„Zmoczeni po nocnej ulewie suszymy mundury i swoje oporządzenie oraz grzejemy się do słońca. Przepędzone rano przy zajęciu Równego konne oddziały bolszewickie oddaliły się od miasta i do godzin południowych nie ukazują się i zostawiają nas w spokoju. Dopiero około godziny 1 zaczynają się pojawiać ich pierwsze patrole. Pokazują się one również i na moim odcinku, lecz ostrzelane ogniem karabinów maszynowych trzymają się z daleka i kryją się w lasach i zaroślach, odległych ponad jeden kilometr od stanowisk mojej kompanii. (…)
Na skutek jednak ogólnej sytuacji jesteśmy zmuszeni Równe opuścić. Z nastaniem nocy zbieramy się i spokojnie bez żadnych przeszkód ze strony nieprzyjaciela odchodzimy po północy w kierunku na zachód”.