8 maj
Józef Piłsudski przybył na kilka godzin do Kijowa. Na Polesiu wojska polskie atakiem starały się uniemożliwić koncentrację wojsk bolszewickich.
Do Kijowa wkraczają główne siły 1 Dywizji Piechoty Legionów. Między innymi 5 pułk piechoty. Tak opisuje to Wilhelm Wilczyński:
„Maszerując od godziny 18 dnia poprzedniego, mijamy miejscowości Ignatówka, Bełgorodka, Borszczarewo, Nikolska Worszołówka i o godz. 2.30 wkraczamy wreszcie do miasta Kijowa. Jest jeszcze ciemno, a ulice puste. Gdzieniegdzie otwiera się po cichu okno albo lufcik, a ciekawy mieszkaniec Kijowa wygląda i nadsłuchuje, kto tłucze tak nierytmicznie buciskami po bruku. Żołnierze bardzo zmęczeni marszem po zmianie dróg miękkich na miejski bruk nie mogą utrzymać równego kroku, przy czym prawie że z miejsca podbijają sobie nogi na kamieniach i odparzają stopy. Muszę przyznać, że postawa naszych piechurów, zmęczonych długim marszem, jest nieszczególna. I tak, właściwie wlokąc się przez miasto, docieramy na godzinę 4 do stacji towarowej i tam przy budynkach, przeznaczonych na składy towarów, ustawiamy w kozły broń i oczekujemy rozkazów.
Nie mija naturalnie pięć minut, gdy cała moja kompania leży pokotem i śpi przy kozłach, mając pod głową jedynie swe tornistry. Ja również zmęczony i senny kładę się na deskach pomostu składu kolejowego i zasypiam momentalnie.”
Mimo zajęcia Kijowa przebudzenie w nim żołnierzy 1 pułku piechoty Legionów nie należało do najprzyjemniejszych. Mieczysław Lepecki sam nie może uwierzyć w to, co się stało:
„W tym czasie 1 pułk znajdował się od kilku dni w drodze, zmierzając dniem i nocą w kierunku Kijowa. Już o szóstej rano 8 maja wkroczyliśmy do tego miasta. Pomimo wczesnej godziny Bibikowski bulwar, którym szliśmy, przepełniony był tłumem ludzi, witających nas owacyjnie. Kobiety obdarzały nas kwiatami, a ponieważ był to czas kwitnienia bzów, żołnierze nasi wprost tonęli w powodzi pięknych liliowych kwiatów. Na razie udaliśmy się na dworzec, który w myśl rozkazu operacyjnego miał zając nasz batalion.
Żołnierze byli tak zmęczeni, że skoro tylko zatrzymaliśmy się na peronie, wszyscy legli pokotem na ziemię i momentalnie zasnęli. My, oficerowie, udaliśmy się do stojącego tuż przy stacji domu i również położyliśmy się spać. Kiedy tak błogo spoczywaliśmy, nadjechał samochodem Naczelny Wódz, marszałek Piłsudski. Nikt nie poskoczył do niego, aby się zameldować, ani się przywitać, zaledwie oniemiały posterunek alarmowy łupnął obcasami i patrzył na wodza jak zaczarowany. Komendant wysiadł z samochodu i jął przechadzać się wśród śpiących żołnierzy, mijając leżących mu na drodze. Upłynęła dobra chwila, zanim któryś z żołnierzy pobiegł obudzić oficerów. Pierwszy przybiegł kpt. Mariański, dowódca batalionu, zaspany i na wpół przytomny. Komendant ani się dziwił, ani nie wyrzekł słowa nagany, zwyczajnie jak człowiek, znający żołnierskie rzemiosło i żołnierski trud. Kiedy ja i reszta kolegów przybiegliśmy do kompanii, Marszałek już odjeżdżał. Wstyd nas wtedy ogarnął wielki i żal, że pospaliśmy się jak rekruci; kpt. Mariański wpadł w istny szał – urągał na wszystkie strony i klął w sposób tak wyszukany, że mniej do niego przyzwyczajonym oficerom włosy stawały dęba. Uspokoił się dopiero wtedy, gdy dał wszystkim po trzy dni aresztu koszarowego.”