2 październik
Podczas odprawy w Lidzie Naczelny Wódz Józef Piłsudski przedstawił plan działania zmierzającego do odzyskania Wilna i terenów zajętych przez Litwinów. Wiodącą rolę mieli odegrać w niej żołnierze 1. Dywizji litewsko-białoruskiej.
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 2 października:
„Celem ostatecznego rozbicia resztek armii sowieckich, cofających się po poniesionej w ciągu ostatnich dni klęsce nasze oddziały pościgowe przekroczyły rzekę Serwecz, zajęliśmy przy tym Nowogródek.
Na południe od Prypeci już tylko kawaleria nasza ściga cofającego się nieprzyjaciela.
W minionym właśnie tygodniu nieprzyjaciel, stojący u bram Białegostoku, Brześcia Litewskiego, Zamościa i Lwowa, który miał zamiar podjąć ponownie ofensywę został odrzucony o 100 do 150 kilometrów, ponosząc ciężkie straty w zabitych i rannych, jeńcach i materiale.
16 dywizji sowieckich zostało bądź to w całości, bądź to częściowo rozbitych, reszta poniosła w ostatnich walkach znaczne straty i została zmuszona do ogólnego odwrotu. Sztaby 3. i 4. armii, 21., 55., 57. i 41. dywizji sowieckich oraz kilkadziesiąt sztabów brygad, pułków i batalionów dostało się w nasze ręce.
Zaregestrowana dotychczas ilość jeńców i zdobyczy z tej ostatniej akcji, wynosi: 42 000 jeńców, 160 dział, 950 karabinów maszynowych, 18 samochodów pancernych, 7 pociągów pancernych, 3 nieuszkodzone samoloty, 21 parowozów, 2540 wagonów, 10 samochodów, liczne tabory i obfity materiał wojenny, który świadczy dobitnie o wielkich przygotowaniach nieprzyjaciela do akcji zaczepnej.
Z najwyższym uznaniem podkreślić należy świetną pracę bojową naszych oddziałów, które w ostatnich walkach złożyły ponownie liczne dowody niezwykłego bohaterstwa i wytrzymałości”.
Stanisław Jan Rostworowski z Grodna o skali zniszczeń:
„Z Litwinami dzieją się dziwne koziołki. Zawierają się zawieszenia broni na jednym odcinku, a potyczki idą w najlepsze na innych. Garus taki, o jakim świat nie myślał.
Okolica tutejsza mogłaby się znowu po jednym roku wojny zamienić w pustynię, a plebiscyt byłby ułatwiony, choć chyba krzyże na grobach mogłyby głosować. Cała armia bolszewicka żyła z tych okolic, wyjadła i wywiozła zboże, wykopała ziemniaki i ludzie po wsiach już teraz zaczynają umierać z głodu.
Koleje poniszczone, mosty wysadzone, w Niemnie leży cały pociąg, który bolszewicy puścili na spalony most, żeby go Polakom nie zostawić.
Odbudowa tych mostów potrwa miesiące, tak, że nawet dowozić żywności nie będzie można. Całe barbarzyństwo wojny widać tu, jak na dłoni. Co to roboty będzie po wojnie, żeby to wszystko odbudować!”
Wilhelm Wilczyński o forsowaniu rzeki Serwecz:
„W stosunkowo krótkim czasie i przy stratach, udaje się 1. Pułkowi Piechoty Legionów opanować wzgórza za rzeką Serwecz i wieś Tarasowicze, jak i również 5. Pułkowi Piechoty Legionów zawładną wsią Nowe Sioło. Obserwujemy przy początku ataku, jak żołnierze przebiegają łąkę, a następnie mostek na rzece. Wkrótce jednak giną nam z oczu, a tylko odgłosy strzałów wskazują nam, że tam gdzieś za wzgórzami, na wysokości wsi Tarasowicze, jeszcze się biją. W jakiś krótki czas potem słychać również i odgłosy walki z kierunku miejscowości Nowe Sioło. Jakkolwiek już wspominałem, że atak przeprowadzony został w stosunkowo krótkim czasie, to jednak uporanie się z przeprawą i ze stawiającym nawet niewielki opór nieprzyjacielem kosztowało mniej więcej prawie cztery godziny czasu”.
Jan Dąbski o rokowaniach w Rydze:
„Przed następną poufną konferencją przeprowadzono w łonie Delegacji Polskiej gruntowną dyskusję mad ostatecznym sprecyzowaniem wschodniej granicy Polski. Po długich debatach zgodzono się wreszcie na linię graniczną, podaną przez przewodniczącego Polskiej Delegacji w drugiej poufnej rozmowie przewodniczącemu Delegacji Rosyjskiej, tj. na linię graniczną Zbrucz, Równe, Sarny, Łuniniec, na zachód od Mińska, Wilejka, Dzisna do Dźwiny. Naturalnie linia ta musiałaby być dostatecznie od wschodu chroniona.
Nie należy ukrywać, że w łonie Delegacji Polskiej były daleko idące różnice zdań. Kilku członków Delegacji oświadczyło się za rozwiązaniem federacyjnym, ale opinia ta nie była podzielana przez większość członków Delegacji. Co do granicy na odcinku południowym, cała Delegacja była za tern, aby nie przekraczać linii Zbrucza ze względu na układ z Petlurą i utrzymać tę samą granicę, jaka była ustalona w umowie z Ukraińską Republiką Ludową. Co do granicy na odcinku północnym wyłoniła się kwestia czy Mińsk włączyć do Polski, czy nie. Zdania były podzielone ze względu na różne stanowiska w kwestii białoruskiej. W głosowaniu większość delegatów oświadczyła się za pozostawieniem Mińska poza granicami Polski. W ten sposób wschodnia granica Polski została ściśle określona i podania do wiadomości Przewodniczącego Rosyjsko-Ukraińskiej Delegacji na poufnej konferencji, która się odbyła dnia 2 października 1920 r. o godz. 6-ej wieczorem”.