3 październik
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 3 października:
„Pościgowa grupa północna przełamując opór nieprzyjaciela, dociera do Miru.
Na wschód od Baranowicz po ostrej walce oddziały nasze zajęły Swojatycze i Podlesie, zdobywając przeszło 200 jeńców i 23 karabiny maszynowe.
W związku z szybkim przebiegiem naszych operacji, w szeregach nieprzyjacielskich daje się zauważyć wzrastająca z dniem każdym panika i konsternacja oddziałów bolszewickich ze swymi dowództwami.
144. brygada sowiecka, nie zdoławszy się wycofać ze swym sztabem, dostała się pod Horodyszczem w nasze ręce.
Na południe od Prypeci jazda nasza w brawurowym ataku rozbiła 44. dywizję piechoty sowieckiej, biorąc 1200 jeńców, 6 karabinów maszynowych i 2 działa”.
Wilhelm Wilczyński o spotkaniu z sowieckimi pociągami:
„Widzimy, jak nasze kolumny dywizji posuwają się drogą przed nami oraz na trakcie z miejscowości Mir do miejscowości Stołpce. Sprawia to wrażenie, jakby duża masa różnego rodzaju wojsk podążała za nieprzyjacielem w celu stoczenia jakiejś ciężkiej walki.
W tym momencie, na torze kolejowym Baranowicze–Stołpce pojawiają się dwa pociągi nieprzyjaciela, pierwszy pancerny, drugi towarowy, posuwające się wolno w kierunku stacji Stołpce. Dobra obserwacja naszych artylerzystów sprawia, że momentalnie dwie najbliższe baterie dział, będące w marszu, zatrzymują się i ogniem bezpośrednim ostrzeliwują celnie oba pociągi, a szczególnie lokomotywy. Bolszewicy widząc niemożliwość jakiegokolwiek przerwania się i przedostania się do stacji Stołpce, opuszczają bez strzału oba pociągi i uciekają tak sprawnie w kierunku południowo-zachodnim, że nie zdążamy nawet złapać żadnego jeńca. Nie przerywamy wobec tego swego marszu i podążamy do miejscowości Kisielewszczyzna celem obsadzenia jej”.
Stefan Szyłkiewicz o śmierci ułana pod rodzinną wsią:
„Dnia 3 [października] bój pod Zasulem. Był to pierwszy bój po przekroczeniu Niemna, w którym brałem udział. Dopiero tu natknęliśmy się na Sowietów, mimo że maszerowaliśmy szybkim marszem, najbliższymi drogami, przecinając napotykane rzeki. Trzy razy przechodziliśmy Niemen. W Łunnie, Bielicy i za Nowogródkiem, tu był płytki.
Pod Zasulem padli ułani [Ignacy] Banikowski i [Stanisław] Zalewski, jeden z nich pochodził z tej wsi. Może chciał pozuchować, może chciał być pierwszy w rodzinnej wsi, odsłonił się czy pierwszy szedł do ataku. Kula go nie oszczędziła”.
Kazimierz Sokołowski o przeczuwanym zawarciu pokoju:
„Chodzą słuchy, że pojutrze ma być podpisane zawieszenie broni(?!). W ogóle daje się odczuć wszędzie – w szpitalu czy u nas – nastrój pokojowy, tj. ciągle się mówi o pokoju”.