19 maj
W okolicach Borysowa do natarcia przystąpiła XVI Armia bolszewicka. Gen. Szeptycki zwrócił się do Naczelnego Dowództwa WP o przesłanie posiłków. Dotarł na front 30 pp, a NDWP podjęło decyzję o wzmocnieniu frontu gen. Szeptyckiego VII Brygadą Piechoty Rezerwową. Trwały lokalne walki m.in. w okolicach Krzyżopola.
O walkach w okolicach Krzyżopola wspomina Marian Kukiel:
„(…) w południe zaczyna być gorąco pod Krzyżopolem. Ogień nieprzyjacielski na stację bardzo silny. Kapitan saperów ze Sztabu Dywizji kazał kompanii saperów 2/XX wymaszerować z Krzyżopola. Wściekły, wstrzymuje wymarsz. Tymczasem nowa wiadomość: pancerki bolszewickie na 2 km od stacji; walą w piechotę naszą jak w bęben. Artyleria ciężka z naszej strony milczy. Amunicji dalekosiężnej brak, choć od wczoraj jest na stacji w Wapniarce. Ale już i zwykłą dosięgliby gdyby działali i chcieli. Wściekam się po prostu. Tymczasem od godz. 14 meldunki: „Pioniera”, że opuści stanowisko bo nie ma amunicji, baonu III, że jak „Pionier” odejdzie, to i on nie utrzyma pozycji. Zaklinać trzeba, by czekali. Amunicja idzie. Zaraz ciężka zacznie strzelać. Ale ten strach brzmiący w telefonie! Nareszcie ciężka bije. Dobrze bije. Pancerki nieprzyjacielskie w dymie. (…)
Uspokojenie. Przeszło się tuż obok klęski. Gdyby w lukę wdarła się jazda Kotowskiego, byłaby dotarła do naszych dział. Na włosku wisiał honor pułku i mój własny. (…)
Z troską myślę o Krzyżopolu i baonie III. Jeszcze jedno przeżycie. O godz. 14, gdy drżałem najbardziej o Krzyżopol przychodzi „deputacja” około 20 osób podlegających demobilizacji żądając rozpuszczenia do domów. Wybrali sobie chwilę!”
W Kijowie urzędował Kazimierz Wierzyński:
„Dostałem rozkaz restytuowania tam (w Kijowie – przyp. red.) dawniej wychodzącego przez wiele lat „Dziennika Kijowskiego” (…).
„Dziennik Kijowski” był pismem z prawdziwego zdarzenia, miał wielkie tradycje, wielką redakcję i wielką własną drukarnię. Patronowało mu nazwisko znakomitego przedwojennego dziennikarza i długoletniego redaktora Edwarda Paszkowskiego. Uruchomiłem „Dziennik” bez trudu. Dawni współpracownicy zasiedli przy biurkach, dawni drukarze stanęli przy kasztach i maszynach. Jedyną nowością, którą wprowadziłem, był dodatek literacki pisarzy ukraińskich. Zaprosiłem ich natychmiast do współpracy i zgromadziłem ich sporą grupę, około dziesięciu. Z Warszawy dostawałem codziennie serwis prasowy, przekazywany mi telegraficznie aparatem Hughes’a. Wydałem około 20 numerów „Dziennika”. Kompletu nigdy później nie widziałem i nie wiem, czy dziś istniej gdziekolwiek.”