17 wrzesień
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 17 września:
„Posuwając się prawym brzegiem Seretu, oddziały ukraińskie zajęły Czortków, Buczacz nad Strypą, Przewłokę i Wiśniowczyk.
Oddziały jazdy ukraińskiej wyparły nieprzyjaciela z Podhajec.
W pościgu za cofającym się nieprzyjacielem zajęły nasze oddziały Brzeżany nad Złotą Lipą, a nad rzeką Narajówką Narajów.
Dalej ku północy walki pościgowe za cofającym się na całej linii od Dniestru do błot pińskich nieprzyjacielem.
Ludność zwolnionych terenów, nie wyłączając tym razem żydowskiej, wita wojsko polskie z radością, a że nastrój ten nie jest tylko demonstracyjny dowodzi fakt wydatnej pomocy, udzielanej naszym jeńcom i rannym.
Kraj przez bolszewików spustoszony, zboże wywiezione. Energiczna i niezwłoczna pomoc materialna konieczna.
W okręgu Kobrynia zaciekłe ataki nieprzyjaciela na linii kanału Dniepr–Bug i rzeki Muchawca. Wszystkie ataki odparto.
Na północ od Puszczy Białowieskiej, nad Swisłoczą i w okręgu Grodna walki straży przednich bez poważniejszego znaczenia.
W Suwalszczyźnie spokój.
Zaregestrowana w ubiegłym tygodniu zdobycz materialna wynosi: dwa sztandary, 28 armat, 198 karabinów maszynowych, 3 samochody pancerne, 10 samochodów, 3 samoloty, 2 pociągi pancerne, 4 parowozy, 300 wagonów”.
Marian Kukiel o zdobyciu Brzeżan:
„Około 6 rano straż przednia, I/51 porucznika Sikory, pod Leśnikami w gęstej mgle uderza na bolszewickie forpoczty. Krótka, gwałtowna walka, nieprzyjaciel zepchnięty, ścigany. Przednia straż wpada do Brzeżan. Jeszcze na rynku trajkocą maszynki. Ale opór rychło oskrzydlony, mosty opanowane (mina tylko uszkodziła jeden z nich). Już około 7.30 nasi są panami miasta, około 8 przeszli Złotą Lipę. Pękają szrapnele nad nami u wejścia do Brzeżan. Nieszkodliwie. Cudowny wjazd. Łzy się cisną. Upojenie radosne. Z pewnym opóźnieniem 54 dochodzi do Chatki, przekracza Złotą Lipę”.
Kornel Krzeczunowicz o próbie wzięcia do niewoli niedobitków rosyjskich:
„Przed świtem 17 września pozwolono nam rozsiodłać konie na kilka godzin, po czym 8 pułk został wysłany szybkim kłusem do Dernia z rozkazem zamknięcia wszystkich dróg, którymi wciąż jeszcze spływają rosyjskie niedobitki z Łucka. Wysunąłem 3 szwadron (Łukasiewicz) na stację Ołyka i szosę łucką, a 4 szwadron (Starczewski) do Pokaszczowa. Niestety, nasza akcja była spóźniona; wyłapaliśmy zaledwie kilkunastu jeńców”.
Wilhelm Wilczyński o sytuacji na froncie litewskim:
„Kwatery w miejscowości Sereski Las. Cały dzień odpoczywamy, poza tym czyścimy dokładnie broń, zmoczoną podczas ostatniego marszu i z tej przyczyny pordzewiałą. Równie suszymy na płotach płaszcze, mundury i tornistry.
Wczoraj wyszedł z Dowództwa 1. Dywizji Piechoty Legionów komunikat o sytuacji litewskiej, który dopiero dziś doszedł do naszych rąk. Komunikat ten wyjaśnia sytuację litewską przed nami, mniej więcej następująco. Wieś Białogóry na północny zachód jeziora Białe, przejścia między jeziorami Białe, Wierżnie, Gieret, Pomorze i Zelwa, wszystko obsadzone i bronione jest przez litewski 9. Pułk Piechoty. Bateria z czterech dział stoi na stanowiskach na północ od miejscowości Giby w rejonie miejscowości zachód Konstantynówka. W miasteczku Sejny, jako rezerwa, litewski 7. Pułk Piechoty, dziesięć dział polowych, dwa ciężkie osiemnastocentymetrowe. W Sejnach również mieści się sztab 3. Dywizji Piechoty”.