18 wrzesień
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 18 września:
„Oddziały nasze odrzuciły nieprzyjaciela za Strypę, przełamując jego opór i zbliżają się do górnego Seretu.ó
Po zajęciu Złoczowa, Białego Kamienia, Oleska i obsadzenia rzeki Styru i Stochód, nasz pościg wśród pomyślnych walk postępuje korzystnie.
W rejonie Kobrynia nieprzyjaciel atakuje dalej zawzięcie, wprowadzając w bój świeże dywizje. Wszystkie ataki odparto. Miejscowości, do których nieprzyjaciel zdołał się wedrzeć przejściowo, zostały w kontratakach odzyskane. Bolszewicy ponieśli w walkach tych ogromne straty, lecz i pojedyncze nasze oddziały poważnie ucierpiały.
Szczególną walecznością odznaczył się pułk 57 piechoty, którego dowódca, podpułkownik Szylling zginął śmiercią bohaterską, a również i drugi batalion pułku 55 piechoty, którego dowódca, kapitan Korwin-Kossakowski, został ciężko ranny.
Na reszcie frontu ożywiona obustronna działalność patroli wywiadowczych.
Stwierdzono, że Litwini wzmacniają obsadę zajmowanych linii i ściągają z głębi kraju dalsze posiłki, co najlepiej ilustruje szczerość ich pokojowych zapewnień”.
Stanisław Jan Rostworowski w listach do żony:
„Ofensywa, jak wiesz z gazet – rozwija się pomyślnie, bo przebyliśmy w ciągu tygodnia 250 km. (…).
Rozkazy operacyjne rozesłane już oficerskimi patrolami, samochodami, Hughesami i przez radio (…).
Możemy się dziś pochwalić zdobyciem Równego, a za godzinę pewnie i Dubno. Dwie twierdze na jeden dzień to dosyć. Niezmordowanym pościgiem jazdy, piechoty, samochodów pancernych i lotników zadaliśmy takiego bobu bolszewikom, że na jakiś czas będą mieli chyba na naszym froncie dosyć wojny zaczepnej. Oficer i żołnierz bije się teraz z myślą, że jednak wyznacza granicę państwa polskiego. Bodajby nas ta wiara nie zawiodła i dyplomaci umieli nasze zwycięstwo wykorzystać. (…).
Dziś znowu zastępowałem szefa sztabu, który od dwóch dni jest w Chełmie. Generał by l pod Równem, a setki spraw trzeba było rozstrzygać na własną rękę i odpowiedzialność. Jesteśmy wciąż bez żadnych urządzeń, bo przeciągnąć ich wobec przemarszu 300 km prawie niepodobna, toteż wraca się do pierwotnego sztabowego urzędowania z pisaniem rozkazów na pięć rąk pod dyktando i lotnej poczty sztafet konnych. Straszny kłopot mamy z paroma tysiącami jeńców, których nie ma czym żywić, bo ta hołota wyjadła przedtem całe zboże w okolicy”.
Józef Jaklicz o braku rozkazów:
„Bolszewicy bez strzału cofają się, od trzech dni nie mam żadnych rozkazów, nie wiem, co to znaczy, podobno Łuck wzięty”.
Wilhelm Wilczyński o przemarszu na nowe pozycje:
„Od godziny 5 całym baonem maszerujemy w kierunku miejscowości Froncki. Po drodze w miejscowości Makarce dowódca baonu otrzymuje szczegółowy rozkaz, w myśl którego w związku z obsadzeniem rzeki Czarna Hańcza, III batalion 5 Pułku Piechoty Legionów ma maszerować i obsadzić miejscowość Sernetka i grupę domów nad samą rzeką, oddaloną od samej wsi o dwa kilometry, na mapie niemieckiej znaczona «zu Sernetka». Do nowego miejsca postoju przychodzimy o godzinie 12. Ponieważ służbę ubezpieczeń pełnią inne kompanie naszego baonu, my dlatego nie troszcząc się o nic, wypoczywamy. Wylegujemy się do słońca, które jeszcze dobrze grzeje. Mamy bowiem dzisiaj dzień ładny, słoneczny i bardzo ciepły. Tak zwane babie lato unosi się w podgrzanym silnie powietrzu, zatrzymują się w swej wędrówce po krzakach, drzewach, domach itp.”
Kazimierz Sokołowski o śmierci kolegi:
„Służba moja przy sztabie miała się skończyć o północy, lecz mój następca, Henio Aij, zachorował, a potem inspekcyjny zapomniał o mnie, dość, wysiedziałem się jeszcze drugie dwanaście godzin. Przed południem wezwał mnie do siebie kapral Cetnarowski i zawiadomił, że jakaś pani (nazwisko jej zapomniał) pyta o moje zdrowie, kazał mi jeszcze jutro zgłosić się u niego, bo wtedy będzie już miał kartkę z jej nazwiskiem i zapytaniem o mnie. Jest to więc pierwsza nitka połączenia z Warszawą. Inni otrzymują po parę kart czy listów dziennie, ja zaś musze siedzieć w nieświadomości i niepokoju.
Z dnia dzisiejszego o sobie nie mam nic do zanotowania, a to z życia w plutonie muszę zapisać przykrą wiadomość. Oto Płócienniczak, który został wzięty do niewoli, lecz w środę odbity przez naszych, zmarł dziś wieczór w szpitalu. Powodem śmierci stało się zanieczyszczenie i zaniedbanie rany, jaką poniósł z ręki kozaka, który chciał go zastrzelić, jako jeńca. Chłopak udał wówczas zabitego, a gdy kozacy uciekli, doczołgał się do wsi, nasi go opatrzyli, lecz – niestety – ratunek przyszedł za późno”.