11 wrzesień
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 11 września:
Na południowym odcinku frontu oddziały naszej kawalerii, przy współudziale kawalerii ukraińskiej, zajęły Bukaczowce, Bursztyn i Nastaszyn, biorąc około 200 jeńców i zdobywając 4 karabiny maszynowe.
Kilkakrotne ataki nieprzyjaciela na Rohatyn były krwawo odparte.
Na reszcie frontu aż po Brześć lokalne walki o przebiegu dla nas pomyślnym.
W rejonie Brześcia oddziały nasze w walkach posunęły się naprzód i zajęły linię rzeki Osipówki oraz miejscowości: Wielkieryta, Małeryta i Mielniki.
Silny atak piechoty bolszewickiej, wspomagany 9 samochodami pancernymi na północ od Małychryt był krwawo odparty. Nieprzyjaciel poniósł ogromne straty w zabitych i rannych; przy czym zdobyto wszystkie samochody pancerne, 26 karabinów maszynowych oraz przeszło 50 jeńców, zupełnie pijanych.
Ataki bolszewickie na stację kolejową Żabiankę odparto, zadając ciężkie straty przeciwnikowi.
Na reszcie frontu lokalne utarczki i żywa działalność patroli wywiadowczych”.
Aleksander Pragłowski o ostatniej walce z Kozakami:
„Korpus jazdy sforsował 11 września, po początkowo ciężkiej walce, rzeczkę Bug, przy czym przetrzepał dwie dywizje Budionnego. Była to nasza ostatnia wielka bitwa z Kozakami. Podczas następnych dwóch tygodni widzieliśmy przeważnie ich plecy; goniliśmy ich przez Ołykę, Klewań, Równe, aż hen do Słuczy. Choć nie wiem skąd to powstało, wśród naszych wojsk rozchodziły się pogłoski, że niektóre oddziały kozackie mają dość wojny i chciałyby przejść do nas”.
Stanisław Jan Rostworowski w liście do żony:
„Dla odmiany przewędrowałem znów na nową kwaterę. Z dziwną satysfakcją wspomina się te czasy, gdy Elogiusz – biskup ogłaszał stąd światu, że Chełmszczyzna jest rdzennie rosyjska, albo traktat chełmski, który nam te tereny odbierał. Oczyściliśmy ją z bolszewików, a dziś posunęliśmy się za wojskami za Bug. Okolice te znane mi są z wojny w latach 1915-1916, więc łatwo na mapie szukać miejscowości. To jedno mnie przy tych postępach martwi, że znów listy od Ciebie dochodzić do mnie nie będą. Wczoraj cały pułk Kozaków Uralskich przeszedł na nasza stronę w sile blisko 1000 koni. Aż strach nas brał, gdy jeszcze z bronią i karabinami maszynowymi zwaliła się ta kawaleria na wpół dzika przed gmach Dowództwa. Śpiewali piosenki kozackie z wielkiej uciechy, chętnie broń oddawali i pojechali sobie naobiad do koszar. Szkoda, że Budionny nie postępuje podobnie”.
Józef Jaklicz o pracy sztabów:
„11.9 rozpoczęliśmy ofensywę. Jestem z pułkiem 15 km na przodzie, bo ofensywy nie przygotowano, a inne oddziały nawet Bugu jeszcze nie przeszły. Nieudolność sztabów nadzwyczajna, żadnego manewru, żadnego okrążenia, tak po chamsku idziemy naprzód i wypychamy nieprzyjaciela”.
Władysław Broniewski o pisaniu dziennika:
„Trzy dni temu był wypad na Kuźnicę. Do wianuszka wojennej «sławy», przybyło znów trzystu jeńców i pięć k.m. Poza tym «odkułem się» na lornetkę Zeissa i browning. Jest to zdobycz nie lada.
W jakiejś Nowej Woli już trzeci dzień gram w karty z zadowalającym rezultatem.
Zauważyłem, że coraz idiotyczniej pisząc w niniejszym dzienniku, faktycznie idiocieję coraz bardziej. Tępe, krótkie myśli – wszystko przykryte grubą jakąś powłoką, jak lawą, którą gdy przebiję – ból”.