4 październik
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 4 października:
„Czołowe patrole pościgowe grupy północnej, posuwające się wzdłuż szosy Lida–Nowogródek–Mir, przekroczyły 3 bm. minię Niemna pomiędzy rzeką Sułą a Stołpcami.
Po zwycięskich walkach na linii dawnych okopów rosyjskich, oddziały poznańskie dotarły na wschód od Baranowicz do Nieświeża i Klecka.
Grupa poleska po ukończeniu niezbędnych przegrupowań w rejonie Łobiszyna i Pińska, dotarła w ciągu niecałych dwóch dni mimo nader trudnych warunków terenowych, dnia 2 bm. do Małkowicz, Bastynia, Łunińca, Łachwy i Dawidgródka.
W ten sposób linia kolejowa Lida–Baranowicze–Łuniniec–Sarny–Równe jest w całości przez nas osiągnięta.
Pod Oranami zdobyliśmy litewski pociąg pancerny, który atakował nas przedwczoraj i mimo rozejmu ostrzeliwał nasze pozycje nad rzeką Uła.
Na południowym odcinku sytuacja bez poważniejszych zmian”.
Władysław Broniewski o śmierci przyjaciela:
„W Lidzie kompania rozbiła i odpierała pięć czy sześć kontrataków. Będę tę stację pamiętał.
Parcie odciętych, zrezygnowanych mas rosyjskiej piechoty. Jak wdzierają się do miasta, jak łamała linię 6 Pułkowi.
I te kontrataki kilkoma ludźmi, i powstrzymywanie całych linii jednym karabinem maszynowym. I te masy trupów na przedpolu po ostatecznym odparciu, i śmierć adiutanta., Zginął znów jeden z lepszych moich przyjaciół. Ten dziecinny, młodzieńczy Bohdan Szarski, mistyk, filozof… Jedyny lektor mojego pamiętnika. Wrażliwa, mimozowata dusza. Gdzież nasze wspólne marzenia o pięknie, o sztuce? – Gdzie koniec wojny?
Ostatnio, gdyśmy rozmawiali i czytali wspólnie jakąś legendę średniowieczną, powiedziałem mu, że przypomina mi Anhellego. Nie ma teraz nikogo, z kim bym się mógł myślami podzielić. – dziczeję i koło mnie dziczeją.
Za Koreliczami I baon forsował przejście przez Serwecz – dawne niemieckie pozycje. Ranny Nowicki, Kozłowski…
Po tym przełamaniu bolszewicy, zdaje się, zrezygnowali już z oporu – uciekają na Mińsk i nie zatrzymali się nawet na Niemnie, nad którym siedzę dziś w miasteczku Nowy Barwesz. Przed zawarciem pokoju trzeba bolszewików złamać, rozbić, bo inaczej na wiosnę oni znów do nas przyjdą. Trzeba wytężyć ostatek sił, poświęcić resztki ludzi”.
Wilhelm Wilczyński o braku chleba:
„Przykrzy nam się za chlebem, którego już od dwóch tygodni nie otrzymujemy z powodu trudności dowozowych. Przy jego braku, nawet sute z mięsem obiady jakoś nie mogą nam dogodzić. Jednak przetrzymamy i to, gdyż spodziewamy się, że przecież te trudności z dostawą chleba zostaną w jakikolwiek sposób pokonane. Zresztą ta sprawa jest dla nas całkowicie wytłumaczona i z tego powodu nie narzekamy. Radzimy sobie i w niejednych wypadkach często chleb nabywamy od wieśniaków drogą wymiany na inne produkty żywnościowe czy też drogą kupna. Tylko że dostajemy go za mało”.
Stefan Szyłkiewicz o skutkach braku wsparcia:
„Dnia następnego pluton nasz został przydzielony do 4. szwadronu i razem z 211. pułkiem ułanów zaszedł na tyły Sowietom za Kojdanów, do miasteczka Staniszki. Tu zagrodziliśmy im drogę. Biliśmy się do ostatniego naboju. Nie podwieźli nam amunicji. Inne pułki nie przyszły z pomocą, musieliśmy wypuścić masy Sowietów, którzy podążali w kierunku Mińska. Śladem ich szedł nasz 3. szwadron, pod dowództwem rtm. Druckiego-Lubeckiego oraz szwadron techniczny i 2. pluton KM pod dowództwem pchor. Meisnera. Dotarli oni do przedmieścia Mińska”.