18 październik
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 19 października:
„Oddziały nasze znajdują się w toku obsadzania linii rozejmowej.
Na Wołyniu i Podolu, odrzuciwszy nieprzyjaciela, który usiłował rozszerzyć stan swego posiadania, zajęliśmy Miropol, Lubar, Tereszpol i Nowokonstantynów”.
Rozkaz Naczelnego Wodza na zakończenie wojny:
„Żołnierze!
Dwa długie lata, pierwsze istnienia wolnej Polski, spędziliście w ciężkiej pracy i krwawym znoju. Kończycie wojnę wspaniałymi zwycięstwami, i nieprzyjaciel, złamany przez was, zgodził się wreszcie na podpisanie pierwszych i głównych zasad upragnionego pokoju.
Żołnierze! Nie na próżno i nie na marne poszedł wasz trud. Polska nowoczesna zawdzięcza swe istnienie wspaniałym zwycięstwom mocarstw zachodnich nad państwami rozbiorczymi. Lecz od razu, od pierwszej chwili życia swobodnej Polski, wyciągnęło się ku niej mnóstwo pożądliwych rąk, skierowało się mnóstwo wysiłków, by ją utrzymać w stanie bezsiły, by, jeśli już istnieje, była ona igraszką w ręku innych, biernym polem dla intryg całego świata.
Naród polski porwał się do broni, zrobił olbrzymi wysiłek, tworząc liczną i silną armię.
Na barki moje, jako Naczelnego Wodza, w ręce wasze, jako obrońców Ojczyzny, złożył naród ciężkie zadanie zabezpieczenia bytu Polski, zdobycia dla niej szacunku i znaczenia na świecie i dania jej pełni niezależnego rozporządzania się swoim losem.
Zadanie nasze dobiega końca. Nie było ono łatwym. Polska, zniszczona przez wojnę, nie z jej woli na ziemiach polskich prowadzoną, była biedna. Nieraz, żołnierze, łzy cisnęły mi się do oczu, gdym widział wśród szeregów wojsk, prowadzonych przeze mnie, wasze bose, pokaleczone stopy, które już przemierzyły niezmierne przestrzenie, gdym widział brudne łachmany, pokrywające wasze ciało, gdym musiał obrywać wasze skromne racje żołnierskie i żądać często, byście o głodzie i chłodzie szli do krwawego boju. Praca była ciężka, a że była rzetelna, zaświadczą o tym tysiące mogił i krzyżów żołnierskich, rozsianych po ziemiach dawnej Rzeczypospolitej od dalekiego Dniepru do rodzimej Wisły.
Za pracę i wytrwałość, za ofiarę i krew, za odwagę i śmiałość dziękuję wam, żołnierze, w imieniu całego narodu i Ojczyzny naszej.
Pokój nie jest jeszcze zawarty w formie skończonej. Żołnierz polski ma go czekać z bronią u nogi, cierpliwie i spokojnie, gotowy w każdej chwili stanąć w obronie owoców swego zwycięstwa, gdyby nieprzyjaciel miał się cofnąć przed ostatecznym jego utrwaleniem. Tej cierpliwości i spokoju wymagam od was stanowczo.
Żołnierz, który tyle zrobił dla Polski, nie zostanie bez nagrody. Wdzięczna Ojczyzna nie zapomni o nim. Zdobyte zostały ogromne obszary, opustoszone i obrócone przez wojnę światową prawie w pustynię.
Zaproponowałem już rządowi, by część zdobytej ziemi została własnością tych, co ją polską zrobili, uznoiwszy ją polską krwią i trudem niezmiernym. Ziemia ta, strudzona siewem krwawym wojny, czeka na siew pokoju, czeka na tych, co miecz na lemiesz zamienią, a chciałbym, byście w tej pracy przyszłej tyleż zwycięstw pokojowych odnieśli, ileście ich mieli w pracy bojowej.
Żołnierze! Zrobiliście Polskę mocną, pewną siebie i swobodną. Możecie być dumni i zadowoleni ze spełnienia swego obowiązku. Kraj, co w dwa lata potrafi wytworzyć takiego żołnierza, jakim wy jesteście, może spokojnie patrzeć w przyszłość.
Dziękuję wam raz jeszcze!
Rozkaz przeczytać we wszystkich kompaniach, szwadronach, bateriach i instytucjach armii polskiej.
Józef Piłsudski
Pierwszy Marszalek Polski
i Naczelny Wódz
Pożegnanie wojska Ukraińskiej Republiki Ludowej:
W imieniu armii polskiej pozdrawiam armię Ukraińskiej Republiki Ludowej w chwili, kiedy, odrodzona i wzmocniona, zakreśla ona sobie nowe cele, od których, być może, zależy przyszłość Europy.
Armia nasza pamięta krwawe walki, w których uczestniczyły wytrwale zarówno w dni zwycięstwa, jak i w godzinach próby, wojska ukraińskie. Wspólnie przelana krew i braterskie mogiły położyły kamień węgielny wzajemnego porozumienia i pomyślności obu narodów.
Obecnie, po dwóch latach ciężkich walk z barbarzyńskim najeźdźcą, żegnam wspaniałe wojska Ukraińskiej Republiki Ludowej i stwierdzam, że w najcięższych chwilach, wśród nierównych walk niosły one wysoko swój sztandar, na którym wypisane hasło: «Za naszą i waszą wolność» jest wyznaniem wiary każdego uczciwego żołnierza.
Belweder, dnia 18 października 1920 roku.
Wódz Naczelny Wojsk Polskich
Marszałek Józef Piłsudski.
Stefan Szyłkiewicz o przejściu 13. pułku ułanów pod dowództwo gen. Żeligowskiego:
„18 października 1920 roku rano spadł pierwszy śnieg, zimny i mokry. Szwadron ustawił się w szyku rozwiniętym, dowódca szwadronu mówił o zawieszeniu broni, o skończonej z Sowietami wojnie. Lecz wielu z nas ułanów 13 pułku, którzy w większości pochodzą z Wileńszczyzny, po wojnie nie mają możności wrócenia do domów, gdyż domy ich zajęte są przez Litwinów (…).
Pułk 13. ułanów, stojący koło Wornian, niedaleko granicy litewskiej poddał się pod rozkazy gen. Żeligowskiego. Dowódca szwadronu w przemówieniu swym zaznaczył, iż musimy swe domy odebrać. Ci Królewiacy, którzy dzielili z nami dole i niedole prawie przez dwa lata, zapewne nas nie opuszczą, lecz pójdą z nami.
W wojsku zapał był wielki. Żołnierz przez dwa lata ciągle w polu i w walce z nieprzyjacielem, przyzwyczaił się do wojny.
Poszliśmy.
Zaczęła się nowa wojna. Wszystkie pułki kawalerii spoczęły na laurach. Tylko pułk 13. ułanów i pułk ułanów grodzieńskich przeszły do armii gen. Żeligowskiego (…).
Owego słynnego października pułk wyruszył na teren Litwy. Numery pułki pozdejmowały. Pułk nasz nazywał się Pułkiem Ułanów Wileńskich, zamiast orzełka na czapkach mieliśmy tarczę z orłem i Pogonią. Teren swego działania – Wileńszczyznę – nazwaliśmy Litwą Środkową”.