10 sierpień
W Sztabie Generalnym doszło do spotkanie Naczelnego Wodza, gen. Kazimierza Sosnkowskiego, szefa Sztabu Generalnego i gen. Weyganda, w czasie którego omówiono i zatwierdzono plan uderzenia znad Wieprza.
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 10 sierpnia:
„Walki o Ciechanów trwają w dalszym ciągu. Garnizon Mława pomyślnie odpiera ataki nieprzyjacielskie.
Między Narwią a Bugiem wywiązała się zacięta walka, w której przeciwnik poniósł bardzo ciężkie straty i nie zdołał złamać naszego frontu.
Na wschód od Węgrowa również walki.
Na wschód i południe od Siedlec trwa w dalszym ciągu planowe przegrupowanie naszych oddziałów bez nacisku ze strony nieprzyjaciela.
Na wschód od Sokala w rejonie Horochowa oddziały 1. Dywizji Piechoty Legionów w śmiałym wypadzie rozbiły 72. brygadę piechoty sowieckiej pod Świniuchami, zdobywając 8 dział, biorąc kilkuset jeńców.
Między Seretem a Strypą lokalne walki naszych i ukraińskich wojsk z dobrym rezultatem”.
Kornel Krzeczunowicz o wierze w nowe dowództwo dywizji:
„Do ranka 10 sierpnia (półtorej doby) wypoczywamy w Feliksówce. Wspomniane cztery pułki (1,5, 8 i 9) tworzą teraz 1 Dywizję Jazdy i otrzymują teraz fantastyczne zadanie: przesłonić lukę między 1 Dywizją Piechoty Legionów w Sokalu a 6 Dywizją w Brodach (około 75 km) przeciw Armii Konnej. Ale nie przejmujemy się tym. Nareszcie jesteśmy pod dzielnym dowódcą, który wie czego chce, osobiście walczy w pierwszym szeregu, wspomagany przez szefa sztabu, ucznia naszego dowódcy pułku. Z takim dowództwem wszystko potrafimy. Pchor. Dichman przyprowadza marszówkę z pięćdziesięciu jeźdźców. Niewiele nam to pomaga, bo równocześnie odchodzi pięćdziesiąt trzy ranne i chore konie. Stan bojowy pułku wynosi 265 szabel i 6 km-ów”.
Władysław Broniewski o ostatnich wydarzeniach:
„Już coś tydzień, jak odeszliśmy znad Styru. Odeszliśmy początkowo niedaleko, kilkanaście wiorst i założyliśmy pozycje. Na drugi dzień bolszewicy podeszli, zaczęli bić artylerią i podsuwać się. To było pod miasteczkiem Grochów. Tej samej nocy cała grupa zrobiła wypad, którego rezultatem było wzięcie siedmiu armat i naturalnie odpowiedniej liczby k.m. i jeńców. Ja szedłem w rezerwie, jednak z drogi wysłany zostałem na Jezierce, gdzie zafasowałem tabor i jeńców. (…).
Przenocowaliśmy w jakimś Dereczynie, a nazajutrz marsz bojowy w kierunku Sokala z specjalną uwagą na prawe skrzydło, skąd spodziewano się flankowego ataku. Jednak nie spotkaliśmy po drodze nieprzyjaciela. i spokojnie przeszliśmy Bug pod Sokalem. Tam nocleg i marsz do Krystynopola, gdzie kilkanaście godzin już czekamy na zawagonowanie.
Bowiem ni z tego, ni z owego gruchnęła wieść, że idziemy gdzieś na północ, i natychmiast zaczęło się to sprawdzać. Wierzę w szczęśliwą naszą gwiazdę i w powodzenie tej akcji.
Bo tam na północy jest bardzo źle: wzięta Małkinia, Łomża, Zambrów, linia Bugu sforsowana. Dzieje się to po części na skutek silnego parcia bolszewików w tamtą stronę, bardziej jednak z powodu demoralizacji w oddziałach tam walczących. Cofają się podobno bez pamięci i trzęsą się ze strachu. Mam nadzieję, że ich trochę podreperujemy. (…).
W kompanii pracuję bardzo intensywnie. Przed kilku dniami przekonałem się, że tzw. «stan moralny» bardzo się popsuł. Ludzie sądzą, że powinni bronić bezpośrednio swych chałup. Mam sporo dezerterów – zwłaszcza z ostatniej akcji na Świszczew. Przekonywam się, że mimo braku silnej woli wyrobiłem w sobie wybitny hart ducha, który nie pozwala mi ugiąć się nawet w najcięższej sytuacji. Tym trzymam siebie i ludzi”.
Kazimierz Sokołowski o brutalnym zetknięciu się ze służbą w pułku ułanów:
„Dziś pierwszy dzień prawdziwej służby w wojsku. Udał mi się on nieświetnie, ponieważ niczego mnie nie nauczył – chyba znoszenia złośliwych przytyków e strony ułanów – wiarusów. Oto rano, zamiast ćwiczeń, wzięto Kosteckiego Pszczółkowskiego i mnie do trzymania koni przy kuciu. Jest to rzecz nietrudna, ale myśmy dostali trzy młode, nigdy niekute ogiery, które wyprawiały takie harce, że niewiele brakowało, aby któryś z nas padł trupem lub został kaleką. Mój koń wrócił nieokuty do stajni, ja zaś wziąłem drugiego, co stał doskonale. Gdym pomagał Kosteckiemu, koń jego szarpnął się i przygniótł lewą stopę dość boleśnie. Po obiedzie straciłem kilka godzin na trzymaniu dwóch koni do numerowania, co trudne nie było. Wieczór zszedł mi na pojeniu i karmieniu koni, tudzież kolacji i spacerze po mieście”.