16 maj
Józef Piłsudski przybył do Winnicy, gdzie był witany na dworcu kolejowym przez atamana Petlurę.
W północnej części frontu dzień upłynął spokojnie, jedynie wieczorem w rejonie m. Górki doszło do walk 8 DP.
Tego dnia Józef Piłsudski udzielił wywiadu dla londyńskiego „Daily News”. Wywiad ukazał się 21 maja 1920 r.
„Marszałek Piłsudski, Naczelny Wódz polski, udzielił mi dziś wywiadu, w którym wyraził się z największym optymizmem o sytuacji wojennej. «Czerwona armia — mówił — jest zupełnie źle zorganizowana. Czerwoni żołnierze biją się źle i okazują trochę odwagi tylko jeśli są w pociągu pancernym i mają nieco poczucia bezpieczeństwa.
— Wziąłem 30.000 jeńców, a moje straty wynoszą mniej niż stu zabitych. Jedyną rzeczywistą obronę czerwonej armii jest przestrzeń, w tym kraju wielkich obszarów. Przekroczyliśmy Dniepr i mogę iść tak daleko jak tylko zechcę. Ale w tej chwili nie mam zamiaru iść dalej. My po prostu zabezpieczymy sobie odpowiedni przyczółek mostowy».
Odnośnie polityki rządu ukraińskiego w Żytomierzu, zauważył Marszałek: «Jest to eksperyment. Rzecz się tak przedstawia, skoro ja — że się tak wyrażę — jestem tym, który Polskę wciągnąłem w to przedsięwzięcie, to mogę powiedzieć, że daję teraz Ukraińcom możliwości. Jeśli im się uda, to się uda, nie osiągną sukcesu, to nie będą go mieć. Są dwa sposoby, by nauczyć ludzi pływania. Wolę sposób rzucania ich na głęboką wodę i zmuszania by pływali. To właśnie robię z Ukraińcami».
W dalszej rozmowie przeszedł Marszałek do sprawy jeńców bolszewickich. Wtrąciłem: «Dowiaduję się, że ma ich Pan zamiar uwolnić». — «Tak — odparł — jest to eksperyment. Nie jest rzeczą łatwą odesłać 30.000 z powrotem do Czerwonej Armii, ale mamy zamiar to zrobić. Nie wiem czy to da dobry wynik, ale bardzo lubię eksperymenty».”
Kolejne działania bolszewików opisuje Marian Kukiel:
„Około godz. 1 silny ogień ręczny na lewo. Połączenie z baonem I nie działa. Wiemy, że walczy. Wreszcie meldunek przez jeźdźca: do Czobotarki wdarł się nieprzyjaciel, ludność brała udział w napadzie. Czobotarka w ręku wroga. Do kontrataku dwa plutony.
Po dłuższym czasie, około 3.45 telefon: Faff w Czobotarce. Odbił po zaciętej walce ataki, odzyskał wieś. Ma strzępy tylko ze swego baonu, ale zawrócił odkomenderowaną do Tarnówki świeżą kompanię, może odtworzyć front.
Na lewo od niego był atak. Jeszcze nie wie, co się stało. Później wyjaśnia się: placówki I/51 między Czobotarką a Szarapanówką odparły zwycięsko napad nieprzyjacielskiej jazdy.
Kompania 53 pułku piechoty w marszu na Czoboratkę. Sytuacja opanowana. Ranny u nas ppor. Mokrzycki, dowódca kompanii
Przedpołudnie spokojne. Nabożeństwo. Uroczystość prezentowania chorągwi rekrutom. Defilada.
(…)
Nieprzyjaciel podobno otrzymał posiłki – do 3000 jazdy. Widać podsuwanie się dużej ilości ludzi do wsi Nowosiółki i dalej, ku flance pozycji wysuniętej z Krzyżopolskiej. I pancerki pojechały blisko. Senność. Oby noc spokojna. Ale teraz – o 21.20 – meldują nowe oznaki grożącego ataku nocnego.
Do pasji doprowadza ta defensywa, nużąca niesłychanie, trzymająca nas w ciągłym napięciu, i to dlatego, że paruset bolszewików z miejsca na miejsce przerzucanych przebić usiłuje nasz front.”