1 czerwiec
Rozpoczęcie ofensywy 1. Armii i Grupy gen. Skierskiego.
Tadeusz Kutrzeba podsumowuje sytuację na Ukrainie:
„Nieznane bliżej siły nieprzyjacielskie zdołały 1. VI odrzucić naszą jazdę naprzeciw Okuninowa i rozprzestrzenić się na zachodnim brzegu Dniepru przez zajęcie Stracholesia i Rotyczy. Tamże komenderujące dowództwo 7. brygady jazdy sytuację oceniało spokojnie. Według słów szefa sztabu tej brygady — rtm. Morawskiego — przeciwnatarcie nasze napotykało na trudności jedynie z powodu niewyrobienia jazdy w boju piechoty, natomiast po przydziale kompanii doborowej piechoty dowództwo brygady spodziewało się przywrócić poprzednie położenie, czyli odzyskać utracony brzeg Dniepru.”
Mieczysław Lepecki opisuje działania 1 pp Legionów:
„1 czerwca rani= 1 i 2 batalion 1 pp Leg. otrzymały rozkaz załadowania się na wielkie barki i popłynięcia nimi w dół Dniestru. Oddziały te miały wykonać wypad na miasteczko Boryspol, leżące w guberni Połtawskiej, w odległości dwóch mil od lewego brzegu rzeki.
Około pierwszej po południu oba batalionu pomaszerowały za miasto, gdzie połączył się z nimi pluton artylerii 1 papanc (pułku artylerii pancernej) Leg. i 4 kompania karabinów maszynowych.
Były tylko dwie baraki. Na każdą z nich trzeba było załadować paruset ludzi. Skutek przeładowania był widoczny już wkrótce; zaledwie po kwadransie zaczęto krzyczeć, że do łodzi nabrała się woda i cały „bałagan” tonie. Zalatano jakoś te barki i popłynięto dalej.
Do ciągnięcia barek użyto wojennych statków parowych. Na Dnieprze posiadaliśmy wówczas flotę składającą się z kilku parowców, przybyłych z Prypeci.”
O stosunku do jeńców rosyjskich wspomina Jerzy Konrad Maciejewski:
„Tylko co wróciłem ze stacji, gdzie oglądałem zdobyte armaty i jeńców. Armaty dwie, dwie inne z całym zaprzęgiem i gotowe do użytku zostały przy pułku. Jeńcy pochodzą głownie z centralnych guberni, mówią, że są z poboru, ale między nimi jest kilku chłopców po 14-15 lat, pewnie z oddziału płastunów (wywiadowców) lub… młodzi komuniści.
Strasznie ich te łaziki z taborów zbili, a zupełnie niepotrzebnie, bo żołnierz bezbronny, w niewoli – nie wróg. Wstyd patrzeć na te rozkrwawione nosy i popuchnięte wargi, zresztą pozdejmowano z nich całe mundury i dano im jakieś wystrzępione łachy. I to jest dziwne, że żołnierze liniowi nigdy nie są tam mściwi zezwierzęceni, jak przeróżni taboryci.”