11 czerwiec
Armia Konna zajmuje Katelnię i Korosteń. Polska Dywizja Kawalerii starła się pod Czerwoną z bolszewickimi 6 i 11 DK, ale została odrzucona. 3 Armia w boju pod Borodzianką próbuje sobie otworzyć drogę odwrotu.
Na Polesiu trwały walki w okolicy Czarnobyla.
Na Froncie Litewsko-Białoruskim 11 DP walczy nadal w rejonie jeziora Szo. 10 DP i 1 Brygada Jazdy rozpoczynają prace ziemne związane z umocnieniem zajętych pozycji.
Generał Sosnkowski o Pożyczce Odrodzenia:
„Państwo z wojskiem, a bez skarbu – to karzeł trzymający maczugę; państwo z wojskiem, a bez skarbu – to twierdza z wałem ochronnym, lecz bez amunicji.
Polska stoi wojskiem, a ostoi się skarbem.
Wojsko – siła żywa narodu, skarb – siła materialna.
O te dwie siły na gruzach zburzonej świetności zawołała do potomnych Rzeczpospolita w testamencie konstytucji 3 maja. Spełniliśmy jedno: z tradycji rycerskich zrodzone wojsko chlubą oręża okryło Polskę na świat cały. Spełnijmy drugie: skarb zasobny i bogaty niech będzie świadectwem woli, pracy i ofiarności wszystkich jej obywateli.
( – ) Sosnkowski
Generał-Podporucznik i Wiceminister”
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 11 czerwca:
„Na północnym odcinku i wzdłuż Berezyny na ogół sytuacja bez zmiany.
Na Polesiu oddziały grupy generała Sikorskiego rozpoczęły kontrakcję celem odrzucenia sił bolszewickich, koncentrujących się w rejonie Czarnobyla.
Na froncie ukraińskim odbywa się planowe przegrupowanie.”
Tadeusz Kutrzeba relacjonuje bój o Borodziankę:
„W wytworzonej dnia 11. VI po południu sytuacji nie pozostawało nic innego, jak siłami 1. dyw. leg., a raczej 1. bryg. leg. natychmiast przebijać zamknięty Zdwiż, gdyż wyczekiwanie na skoncentrowanie sił, tj. na podciągnięcie do ataku grupy płk. Rybaka — czy to frontowo, czy oskrzydlająco — wystawiałoby armię na zgęszczony nacisk od strony Kijowa i południa, i dawało grupie szturmowej czas do zorganizowania oporu na Zdwiżu.
Toteż decyzja 3. armii stanowczego otwarcia sobie drogi oraz decyzja sowieckiej grupy szturmowej stanowczego zamknięcia tejże, doprowadzić musiały do bitwy, prowadzonej bezwzględnie, bez pardonu, walki, która świadczy o zaciętości i wysokich walorach stron obu, przede wszystkim jednak strony w bitwie liczebnie słabszej, tj. 1. bryg. piech. leg., pod dowództwem ppłk. Dąb-Biernackiego.
Bitwa pod Borodzianką rozpoczęła się dnia 11 czerwca około godz. 10, starciem wysłanego na zwiady 3. p. uł. pod Nową Groblą nad Zdwiżem. Zmuszony do odwrotu z tej miejscowości 3. pułk ułanów wyświetla sytuację o tyle, że daje możność rozwinięcia ataku piechoty, który też rozpoczął się frontalnie. Napotkawszy na silny opór przednia straż kolumny przystępuje do oskrzydlającego natarcia od południa, przechodząc Zdwiż pod Andrejówką. Obejście to rozwijało się powoli, nie tylko z powodu odległości, lecz też z powodu trudności terenowych. Most kolejowy — około 80 m długi — był w posiadaniu Bolszewików, nasze pociągi ewakuacyjne stanęły przed zaporą, której usunięcia nie dało się określić. W ciężkich walkach frontowego uderzenia zajęła 1. bryg. leg. — jakby ostatnim wysiłkiem tego dnia — około godziny 19 most kolejowy, nieudolnie uszkodzony. Nieprzyjaciel wycofał się na Borodziankę nie słabnąc w dążeniach do odzyskania mostu z powrotem. W tymże czasie nasza straż tylna opuszczała Kijów.
Noc minęła w niepewności. Sytuacja taktyczna stała się bardzo niekorzystna: przed frontem armii zamknięta droga tak silnie, że z pierwszego rozmachu otworzyć jej nie zdołano, straż tylna opuściła już Dniepr, dała więc nieprzyjacielowi możność przeprawy przez rzekę, grupa płk. Rybaka zmuszona do marszu za 1. dyw. leg. przestała mieć charakter straży bocznej armii, natomiast przedłużała główną kolumnę marszu. W dodatku wszystkie pociągi ewakuacyjne utknęły przed mostem pod Borodzianką, słabo zniszczonym, ale Jeżącym jeszcze w ogniu artylerii przeciwnika. O armii konnej Budionnego oraz o własnej 7. D. P. — wiadomości nie było. Radiostacja armii — ciężki sprzęt posuwający się po bardzo uciążliwej drodze — do sztabu armii pod Nową Groblą nie dojechała; armia była bez łączności z Dowództwem Frontu.”
Z historia działań wojennych 1 pp Legionów:
„Po niepomyślnej próbie uchwycenia przeprawy na Zdwiżu w Nowej Grobli nie było już wątpliwości, że rzekę tę trzeba będzie forsować. 11 czerwca w południe rozpoczęła się bitwa o przejście przez Zdwiż pod Borodzianką. I batalion 1-go pułku w składzie grupy manewrowej majora Popowicza przeszedł rzekę pod Andrzejówką, z której rozpoczęło się natarcie ku północy na Druźnię, na tyły zajętego walką frontalną nieprzyjaciela; ginie tu podporucznik Pełka. Natomiast podciągnięty półbatalion kapitana Pakosza czynny był w natarciu czołowym na most kolejowy pod Borodzianką. Po gwałtownej walce nieprzyjaciel, wyparty energicznie przez 5-y pułk od czoła, a jednocześnie zaskoczony obejściem majora Popowicza, cofnął się na wzgórza pod Borodzianką. Natarcie na Borodziankę zostało zarządzone nazajutrz o świcie.”
Jerzy Konrad Maciejewski opisuje nastroje wśród taborytów 19 pp:
„Przyjechał tabor pułkowy. Jakoś człek czuje się bezpieczniej w liczniejszym gronie towarzyszy niedoli. Ściągają też niedobitki spod Ozierenej.
Wrócili por. Koc i Fastnacht, którzy prowadząc treny, gdy zobaczyli kawalerię bolszewicką – rzucili wszystko i na czworakach „zjechali” w żyto i tam w błocie i w wodzie przesiedzieli niemal całą dobę. Teraz są pośmiewiskiem i przedmiotem kpin wszystkich taborytów. Tak to człowiek tchórzliwy rad jest spotkać innego, który jest jeszcze bardziej bojaźliwy od niego… Tak wówczas łatwo udawać zucha!
Podobno kasowość i prowianturę zabrali bolszewicy (mówią o I baonie). W Berdyczowie urządzili żołnierze ukraińscy – spod znaku Petlury – rzeź Żydów. Tym to od każdego się obrywa.
Kornel Krzeczunowicz o rozkazach dla dywizji jazdy:
„Rozkaz na 11 czerwca brzmi: 4 Brygada wyruszy o 8.30 do Zarubiniec przez Zabarę – Andruszówkę; 5 Brygada o 9.15 do Werbowa przez Pawełki – Mińkowce; 3 Brygada jako odwód za 4 Brygadą przejdzie 0 9.30 na Zabary.”