30 lipiec
Naczelny Wódz przebywał w Chełmie, gdzie opracowywał plany przeciwuderzenia na wojska bolszewickie.
Dowódcą 1. Armii został gen. Jędrzejewski.
Do Baranowicz dotarła polska delegacja mająca rozmawiać o zawieszeniu broni. Delegaci bolszewiccy zamierzali rozmawiać jedynie o pokoju, do czego nie była upoważniona polska strona.
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 30 lipca:
„Korpus jazdy bolszewickiej przesuwa się w ogólnym kierunku przez Osowiec na południowy zachód. Przednie jego straże zostały odrzucone pod Łomżą przez nasze oddziały.
Atali armii nieprzyjacielskiej na linii Narwi od Wizny do toru kolejowego Białystok-Brześć zostały odparte. Na południe natomiast od Bielska zdołał nieprzyjaciel opanować stację kolejową Czeremchę. Obecnie oddziały nasze przeprowadzają tam kontrakcję.
Grupa poleska zajmuje swe stanowisko pod Brześciem. Rozbiwszy w swym odwrocie 4 pułki piechoty bolszewickiej, nie wyczuwa ona obecnie silniejszego nacisku ze strony nieprzyjaciela.
Na Stochodzie i Styrze lokalne walki.
Przebieg akcji w rejonie Brodów-Radziwiłłowa w toku. Obserwacje lotników z powodu warunków atmosferycznych tamże utrudnione.
Na Serecie sytuacja ogólnie bez zmiany. Nieprzyjaciel, który przedostał się w kilku miejscach przez rzekę, został kontrakcją naszych oddziałów odrzucony”.
Lucjan Żeligowski o walkach dowodzonej przez siebie Grupy:
„Dnia 30 lipca trwają na odcinku grupy zaciekłe walki w dwóch miejscach. W rejonie wsi Złotorja, gdzie nieprzyjaciel forsuje wyłom osiągnięty w grupie generała Witkowskiego, co zmusza tę grupę do cofnięcia się na linię Waniewo — Kropiwnica — Grabowo, oraz na odcinku 10-ej dywizji, która skutecznie likwiduje wtargnięcia nieprzyjaciela przeciwnatarciami, a grupa podpułkownika Jacynika (złożona z 30-go pułku piechoty oraz jednego batalionu 41-go pułku piechoty) odzyskuje w całości baterię straconą w dniu poprzednim w rejonie Wólka — Topielec, biorąc ponad 1000 jeńców i topiąc w bagnach Narwi kilkuset Rosjan. Dalej na południe, wobec cofnięcia się prawego skrzydła 1. armii, również bataliony ochotnicze zmuszone zostają do cofnięcia się na linię Łapy — Oleksin.
Kawaleria nieprzyjacielska przechodzi Narew koło Nowogrodu i znowu przedostaje się na nasze tyły”.
Józef Jaklicz o przyczynach depresji:
„Cofnęliśmy się nad Stochód i obecnie bronię linii Smolary-Stobychwa-Wielki Olzyr. Mam wrażenie, że cofniemy się jeszcze dalej. Jestem w takiej depresji z powodu ogólnej sytuacji politycznej i wojskowej, że chwilowo więcej pisać nie mogę. Posyłam odezwy bolszewickie podrzucone przez ich patrole”.
Kazimierz Sokołowski o wkradającym się wśród ochotników zniecierpliwieniu:
„Rozumiem wściekłość i zniechęcenie naszych akademików, którzy blisko 20 dni czekają na umundurowanie i odesłanie do szkoły czy pułku. Na wojnie wojsko stare, lecz zmęczone rzucają broń lub idą w niewolę, a my 5/6 doby spędzamy na pryczach (dosłownie!). Nieustanny deszcz, mgła, zimno i brak mundurów nie pozwalają na nic innego, tylko na nudzenie się i marnowanie czasu w barakach. Gazeta lub książka są czymś rzadkim i rozdrapywanym, a z powodu pogody nie ma najmniejszych zbiórek i ćwiczeń; nawet ranna i wieczorna modlitwa odbywają się quasi-dwurzędzie w barakach. Siedzi się więc lub leży na pryczy, czyta to, co z trudem zdobyto na pół zaledwie godziny, zjada skromne śniadanie, obiad i kolację oraz, korzystając z braku deszczu, idzie się na chwilkę na dworzec”.