25 wrzesień
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 25 września:
„Na froncie na południe od Prypeci zajęliśmy Rokitno i Szepetówkę. Na północ od Prypeci zacięta bitwa toczy się w dalszym ciągu na całym froncie.
Po ciężkiej walce wojska nasze sforsowały kanał Dniepr–Bug oraz zajęły miejscowości Berezę Kartuską i Różanę.
W rejonie Wołkowyska, gdzie do tej pory trwają uporczywe walki ze świeżo sprowadzonymi dywizjami nieprzyjacielskimi, wzięto 700 jeńców i 15 karabinów maszynowych.
W rejonie Brzostowicy Wielkiej po trzydniowych zaciekłych atakach bolszewickich, nasze wojska przeszły do kontrakcji, biorąc przeszło 500 jeńców i 19 karabinów maszynowych. Wśród jeńców tych znajduje się trzech Litwinów artylerzystów, przydzielonych z wojska litewskiego. Jest to nowy dowód współdziałania bolszewicko-litewskiego.
Na linii fortów Grodna wre zacięta walka. Porzecze bronione wspólnie przez oddziały bolszewickie i litewskie zostało zajęte. Wzięto przy tym przeszło 300 jeńców, 10 karabinów maszynowych, jeden pociąg pod parą i bogaty materiał kolejowy”.
Tadeusz Kutrzeba o walkach o Grodno:
„Dnia 25 września o godz. 2 przełamuje lewoskrzydłowa brygada górska opór oddziałów nieprzyjacielskich na linii fortów zewnętrznych Grodna, spychając je w kierunku miasta. Nieprzyjaciel usiłuje jeszcze raz stawić opór pod Kiełbasinem, zostaje jednak rozbity. Dywizja ochotnicza tu współdziałała. O godz. 10 wre już walka o przedmieście Grodna.
II brygada górska przyspiesza swój marsz z Indury i stoczywszy zacięty bój nad Niemnem pod Komatowem, odrzuca nieprzyjaciela na wschodni brzeg Niemna i rozpoczyna pod wieczór, z powodu zniszczenia mostów przez przeciwnika, przeprawiać się na łódkach i podciągniętych pontonach.
3. Dywizja Legionów rzuca się wczesnym rankiem 25 września do natarcia i, rozbiwszy słabą obsadę tylnych straży, osiąga wieczorem w pościgu czołowymi oddziałami Niemen, którego sforsowanie z powodu spalenia mostów przez nieprzyjaciela odkłada na dzień następny. Wieczorem dnia 25 września oddziały I Brygady górskiej i Dywizji Ochotniczej dochodzą do palących się mostów w Grodnie.
O północy rozpoczyna Dywizja górska i Ochotnicza forsowania Niemna. 2. pułk strzelców podhalańskich przeprawia się pod silnym ogniem nieprzyjacielskich karabinów maszynowych łódkami na wschodni brzeg i zajmuje miasto, uniemożliwiając nieprzyjacielowi całkowite spalenie mostów. W ślad za tym pułkiem przeprawia się reszta dywizji górskiej oraz część dywizji ochotniczej i tworzą przedmoście, zabezpieczając miasto w kilkukilometrowym promieniu od południa i wschodu.
Prawie równocześnie zdobyły oddziały Dywizji Ochotniczej brawurowym uderzeniem most pod Łosośną i weszły do Grodna od strony północno-zachodniej. Dywizja Ochotnicza objęła ubezpieczenie miasta od strony północno-wschodniej, nawiązując łączność z oddziałami I Brygady górskiej”.
Stanisław Lis-Błoński o przygotowaniach do zdobycia Pińska:
„Generał Bałchowicz, przedsiębiorąc wypad na Pińsk w dniu 25 września 1920 r., rozporządzał siłą 1800 bagnetów, 900 szabel, jednej baterii armat i licznym taborem (…).
W tym celu gen. Bałachowicz rozkazał płk. Pawłowskiemu, dowódcy Pskowskiego pułku strzelców, wykonanie wypadu na Pińsk ze strony wschodniej. Pułk płk. Pawłowskiego miał za zadanie unikanie wszelkiej styczności z oddziałami przeciwnika, ewentualnie, gdyby natrafił na drobne oddziały, miał je likwidować, aby garnizon piński nie został uprzedzony o akcji wypadowej. Płk. Pawłowskiemu wytyczono kierunek: Kuchcze–Łocznice–Moroczno–Nienkowicze–Para; dalej na północ: Wielkie–Dworce–Wilijatycze–Gornoje; następnie – przejście przez Strumień, Pinę, wysadzając o godzinie 15.00 26 września tor kolejowy – wykonać o godzinie 16.00 natarcie od wschodu na dworzec kolejowy w Pińsku”.
Stefan Rembek o marszu na Kowel:
W środę 22 bm. wyruszyliśmy do Łucka. Minęliśmy to miasto i przenocowawszy w jakiejś niemieckiej wsi przybyliśmy do wioski Hołoby. Za Hołobami znowu przenocowaliśmy i dziś jedziemy w kierunku Kowla. Teraz zatrzymaliśmy się na obiad w jakiejś wsi.