1 październik
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 1 października:
„Na północny wschód od Grodna oddziały nasze bez kontaktu z nieprzyjacielem dotarły do linii rzeki Uły.
Pościg rozbitych w walkach pod Lidą dywizji sowieckich w dalszym ciągu rozwija się pomyślnie. Dnia 30 września grupa pułkownika Dąb-Biernackiego dochodziła do Nowogródka. Zdobycz 2. Armii z okresu walk od 20 do 30 września wzrosła do liczby 25 000 jeńców i 100 dział.
Pod Baranowiczami oddziały poznańskie wzięły przeszło 1000 jeńców oraz zdobyły 36 karabinów maszynowych.
Na południe od Prypeci sytuacja bez poważniejszych zmian.
W rejonie Suwałk i Sejn za obopólnym porozumieniem wstrzymanie wszelkich akcji”.
Aleksander Pragłowski o planowaniu wypadu na Korosteń:
„Około 1 października, w wyniku inicjatywy ze strony Rómmla, otrzymaliśmy zadanie wysunięcia się zagonem na tyły frontu bolszewickiego, w celu zniszczenia węzła kolejowego Korosteń, który był stacją rozdzielczą dla trzech armii bolszewickich.
Zagon został zadecydowany w najwłaściwszym momencie, kiedy przeciwnik upadał na duchu. Został on świetnie wykonany i błyszczy w historii naszej jazdy z 1920 r. jako szczytowy punkt jej osiągnięć. W tej akcji naszym najgroźniejszym przeciwnikiem były dobre pociągi pancerne bolszewików – a było ich aż pięć – na torach prowadzących gwiaździście od Korostenia. Problem mojego planowania sprowadzał się do tego, żeby one nie znalazły się w Korosteniu w momencie, kiedy będziemy go zdobywać”.
Wilhelm Wilczyński o przeprawie przez Niemen i morderczym marszu:
„Wreszcie o godzinie 24 rozpoczynamy i my swoją przeprawę przez most. Przeprawiamy się podobnie jak II batalion 5 Pułku Piechoty Legionów. Mimo że wraz z piechotą przeprawiamy jedynie wozy pod karabiny maszynowe i kuchnie polowe, to przeprawa naszego baonu trwa prawie cztery godziny (…).
Podobno nieprzyjaciel trzyma pozycje za rzeką Serwecz, co zresztą potwierdza się, gdyż od czasu do czasu padają z tamtej strony rzeki pojedyncze strzały. Zmęczeni, i mając w dodatku w nogach te pięćdziesiąt sześć kilometrów drogi, nie dbamy o nic, tylko zasypiamy, nie czekając wydania kolacji”.
Z zapisków Jana Dąbskiego o rokowaniach w Rydze:
„Joffe: Polska podobno chce utworzenia państw buforowych. Rosja państwa takie już utworzyła, ale też tylko taka forma ich istnienia jest dla Rosji do przyjęcia. Rosja nie obstaje przy podnoszeniu sprawy Galicji Wschodniej. Przedłożenie jej jest tylko tematem do dyskusji a Galicja Wschodnia jest wysunięta z motywów taktycznych, aby było z czym wystąpić, jeśli Polska wysunie sprawę Ukrainy Petlurowskiej. Rosja rozumie, że dla Polski konieczna jest galicyjska nafta, ale dla Rosji konieczne jest ukraińskie zboże. Jest to dla Rosji sprawa przede wszystkim ekonomiczna. Rosja może dać Ukrainie niepodległość, ale nie może mieć na Ukrainie wrogiego sobie rządu. Może dać Polsce granice szczersze, niż linia Curzona, ale naturalnie nie może to być ani linia Piłsudskiego, ani linia Dmowskiego. Polska Ukrainy nie potrzebuje. Wysuwanie sprawy ukraińskiej jest dowodem, że polityka zagraniczna Polski jest kierowana przez obce wpływy, bo Ukraina jest potrzebna tylko Francji jako teren do eksploatacji. (…).
Joffe wraca do sprawy granic. Według jego instrukcji nie może być mowy o dalszych ustępstwach Rosji, jak tylko takich, przy których linia kolejowa Lida–Baranowicze–Łuniniec–Równe–Brody, pozostawałyby w rękach ukraińskich względnie białoruskich. Do tej linii można się posunąć w ustępstwach. (…).
Ładoś: Rzut oka na mapę dostatecznie wskazuje, dlaczego Polska musi żądać dalszych granic. Państwo 30-milionowe nie może się zgodzić na to, aby armia państwa 120-milionowego stała w takim pobliżu jego granicy. Linia Bugu jest ostatnią linią obronną przed Warszawą.
Dla Polski możliwa jest tylko alternatywa albo granice znacznie dalsze, albo rzeczywista niepodległość Białej Rusi. Wtenczas Polska musiałaby żądać cofnięcia się armii rosyjskiej na 25 wiorst nie od wschodniej granicy Polski, lecz od wschodniej granicy Białej Rusi”.