16 październik
Komunika Sztabu Generalnego z dnia 16 października:
„Na północnym skrzydle oddziały nasze obsadziły Krzywicze i Dołhinów.
Poza tym sytuacja bez zmiany”.
Meldunek sytuacyjny wieczorny Dowództwa 4. Armii:
„1) Nieprzyjaciel w dalszym ciągu zachowuje się aktywnie. Na Prypeci pojawiły się statki, na których nieprzyjaciel posiada działa. Na odcinku Słucka w dalszym ciągu używając aut pancernych nieprzyjaciel widocznie stara się sforsować rz. Słucz.
2) Oddziały 18 dyw. p. w dalszym trakcie wykonywania rozkazów. Baon 49 pp po wyparciu nieprzyjaciela zajmuje Piererów. Przednie oddziały 144 pp zajęły Żytkowicze. Dwa baony 145 pp z rejonu Miłowicze, Domaniewicze, Skawszyn, Kniaź Oziero nawiązując łączność z II/145 pp w m. Starobino i 144 pp. w m. Grabowo – Kapcewicze ubezpieczać będą tę drogę.
Na odcinku słuckim 47 pp. odpierają silne ataki nieprzyjaciela zadając mu ciężkie straty.
Oddziały 16 dyw. p. cofają się z rejonu Werkały, Dołginowicze, Daniłowicze na nakazaną linię.
Wysunięte detachment pod dtwem. płk. Paszkiewicza, z którym czasowo łączności nie było można nawiązać, zajęto wczoraj o godz. 13.30 Mińsk, zdobywając liczny tabor kolejowy, 10 KM, dużo broni ręcznej, taborów i koni.
Grupa ta po nawiązaniu łączności otrzymała dziś rano rozkaz cofnięcia się.
Oddziały 15 dyw. p. cofają się na nakazaną linię zajmując ją 59 pp, 62 pp i 215 p.uł., wycofując równocześnie dwa pułki do rezerwy.
3) stan oddziałów, mimo znacznego przemęczenia, dobry.
4) Pochmurno.
Wilhelm Wilczyński o nadchodzącym pokoju:
„Dochodzą nas wiadomości o mającym nastąpić zawieszeniu broni i o wszczęciu rokowań pokojowych. Ponieważ są to wiadomości oficjalne i nie budzące żadnych wątpliwości, więc cieszymy się, gdyż istotnie wojny mamy dość. Ostatnie działania wojenne tak nas wynurzyły i fizycznie wyczerpały, że czujemy, że resztki sił już zużywamy przy wykonywaniu nakładanych nam obowiązków. Radość jest tym większa, że właściwie po przepędzeniu nieprzyjaciela spod Warszawy i Grodna, my czujemy się zwycięzcami. Cieszymy się tym bardziej, ponieważ nałożone nam obowiązki wywalczenia ojczyzny spełniliśmy tak, jak na dobrych żołnierzy przystało, i że w nagrodę za to będziemy mogli wreszcie szczęśliwie powrócić na łono rodziny i spokojnie pracować dla siebie i kraju”.
Stanisław Rembek o codziennym życiu w baterii:
„Przez cały czas naszego pobytu w Cieleśnicy nic u nas szczególnego nie zaszło. Trzy razy w tygodniu mamy ćwiczenia, a trzy – wykłady. Prócz tego co dzień robimy porządki w baterii. Przez długi czas miałem wartę co drugą noc, bo były trzy posterunki. Obecnie jest tylko jeden. Podobno jutro albo pojutrze mamy stąd wyjechać. Dokąd – nie wiemy”.