1 maj
Dowódca bolszewickiego Frontu Południowo-Zachodniego podjął decyzję o ewakuacji z Kijowa. W Żytomierzu odbywa się defilada 3 Armii, którą przyjmuje Naczelny Wódz Józef Piłsudski.
Z listu Józefa Piłsudskiego do Prezydenta Rady Ministrów Leopolda Skulskiego:
„Wielce Szanowny Panie Prezydencie!
Przede wszystkim o stanie rzeczy na froncie. Pierwsza faza skończona – linia, którą dla tej fazy zakreśliłem, osiągnięta – linia Mohylów nad Dniestrem-Żmerynka-Winnica-Koziatyn-Berdyczów-Żytomierz- Korosteń linia kolejowa, łącząca cały nasz front. Teraz zabezpieczam tę linię wysunięciem sił o dzień marszu naprzód i ustawiam wojska i wszystkie materiały tak, aby być przygotowanym na wszelkie ewentualności, aby bezpiecznie wycofać całą zdobycz na dalsze tyły, aby bezpiecznie urządzić na całej tej linii ruch kolejowy. (…)
Co do nastrojów ludności to teraz z pewnością stwierdzić mogę, objechawszy cały front, że jest on następujący: Żydzi są naturalnie przeciwko i wrogo nastrojeni, ale przerażeni gwałtownością naszych ruchów i ogromną wrogością ludności w stosunku do siebie. Był tylko jeden wypadek i to słaby w Berdyczowie jakiegoś udziału ludności żydowskiej w obronie miast – nic podobnego do tego co spotkałem rok temu w Wilnie i Lidzie. Ludność wiejska wita nas jak oswobodzicieli w większości wypadków; w najgorszym wypadku jest wyczekująca, zaznaczając niekiedy wyraźnie, że stosunek ich do nas będzie zależał od naszego stosunku do Żydów, których nienawidzą z całego serca i chcą urządzić im pogromy i zemstę za dotychczasowe gwałty i panoszenie się nad nimi. Ale sprawdziłem też, że jest to ludność całkiem inna niż w Białorusi – cierpliwsza. Ludność tu bardzo rozbudzona i skora do czynu i decyzji i rad jestem, że pod tym względem przewidywania moje się sprawdzają. Bez jakiegoś niby planu. Bez jakiejś próby organizacji – tak tu jak na Litwie wprost z góry, z nakazu długo rządzić nie sposób i trzeba jakiegoś koryta, którym spływać może podniecenie i chęć życia na swój ład. Po paru tygodniach przekonam się, czy Petlura takim kanałem i korytem stać się może. „
Marian Kukiel obejmuje dowództwo 51 pułku strzelców kresowych:
„Rano wiadomość o odjeździe Sadowińskiego. Raptem obejmuję pułk, zapoznaję się z sytuacją. (…) Wtem wieść o ofensywie, wezwanie do Żmerynki, odprawa u zacnego płk Lindego. Jutro ofensywa. Mój manewr zdecydowany w pięć minut. Atak spychający bolszewików na południowy wschód: Faff będzie forsował Murafę pod Teodorówką, by wpaść na nich z tyłu. Mam dużo artylerii. Wszystko skacze we mnie z radości.”
Oficer 5 pp Legionów Wilhelm Wilczyński tak opisuje walki o Fastów („O granice Drugiej Rzeczypospolitej. Frontowe wspomnienia”):
„Z 3 Brygadą Jazdy nadal łączności nie ma i tym samym żadnych rozkazów odnośnie do ataku na Fastów. Wobec tego 2 kompania wraz z przydzielonym plutonem z 4 kompanii, według wczoraj podjętej decyzji dowódcy baonu, rozpoczyna o godz. 5 atak na oba mostki na rzeczce Unawa w Fastowie, a kompania 1 i 3 przeprawiają się przez mostek pod miejscowością Potiejewka. Dowódca baonu, kapitan Parczyński, postanawia zaatakować na własną rękę. Z chwilą rozpoczęcia ataku bolszewicy, mimo dogodnych warunków obrony, natychmiast pierzchają z miasteczka Fastowa. (…)
Resztę dnia odpoczywamy spokojnie, tym bardziej, że wysłane patrole w przód nie nawiązują żadnego kontaktu z nieprzyjacielem. Nieprzyjaciel jest wyraźnie w pełnym odwrocie.”
Generał Jan Romer relacjonuje dzień w dowodzonej przez siebie dywizji jazdy:
„1 maja zarządziłem przegląd wszystkich koni dywizji, które mi przedstawiono w 4 grupach. Konie wyglądały stosunkowo bardzo dobrze ani jeden koń nie zginął, w pułku było zaledwie 8, a najwyżej 20 wypadków odparzeń lub okuleń i tylko konie 16. Pułku Ułanów (wielkopolskich) kiepsko wyglądały. Pułk ten bił się średnio, ludzie w bezcelowych ciągłych włóczęgach męczyli niepotrzebnie konie, w ogóle robili wrażenie formacji o najgorszej dyscyplinie. Także piechota wielkopolska, o ile osobiście miałem sposobność ją obserwować, przedstawiała się dość kiepsko i była przedmiotem ustawicznych skarg ze strony ludności; słyszałem jednak zdania zachwalające jej bitność.”