2 wrzesień
Naczelny Wódz wyjechał na wizytację oddziałów frontowych.
Litwini wraz z bolszewikami atakują Suwałki, Augustów i Sejny.
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 2 września:
„Dnia 1 bm. wojsko nasze, witane entuzjastycznie przez ludność miejscową, wkroczyło do Suwałk.
Na linii Sokółka–Brześć Litewski dalej wzdłuż Bugu spokój.
Budionny, po klęsce poniesionej w walkach poniesionych pod Zamościem i Wolicą Śniatycką, chroniąc pozostałe oddziały od ostatecznego rozbicia, przeprowadza intensywny odwrót w kierunku północno-wschodnim.
Z uznaniem podkreślić należy świetne współdziałanie eskadry lotniczej frontu południowego, która w znacznym stopniu przyczyniła się pod pomyślnego rozwoju naszej kontrakcji i obecnie, w pościgu za nieprzyjacielem, oddaje ogromne usługi.
Na południowym odcinku nieprzyjaciel parokrotnie atakował Busk. Atak odparto.
Wzdłuż Gniłej Lipy i Dniestru walki o charakterze lokalnym”.
Marian Kukiel o bolszewickim oporze:
„Bolszewicy cofają się i zwijają skrzydło prawe, zaginając je i stawiając opór na południe od Borszowa. Nasze oddziały wszędzie osiągnęły cele wytknięte. Grupa wypadowa wraca, jedną kompanią trzyma Wołków. Po południu rozkaz operacyjny zarządza osiągnięcie linii Biłka– Pletenica–kota 400 –Pniatyn–Orszowiec. Nakazujemy jako fazę wstępną osiągnięcie atakiem linii rzeki Ładańce, początek godz. 21; jutro o godz. 5 atak dalszy. Akcja 51 pułku piechoty pomyślana koncentrycznie – od Brzuchowic i Wołkowa na Biłkę i Brykoń, w drugiej fazie na Obręczówkę i Pletenice. 54 ma na razie wziąć Ładańce, jutro kotę 400.
Ppłk Fiałkowski z 10 ludźmi i 1 karabinem maszynowym zrobił brawurowy wypad na Wypyski. Akcja 51 i 54 pułku piechoty spotkała się około 21.30 z silną kontrakcją wroga – koncentryczne ataki na Brzuchowice i Wołków. Pod Wołkowem wywiązuje się zacięta walka”.
Aleksander Pragłowski o zaskoczeniu przez Kozaków:
„2 września wstałem o świcie i wyszedłem przed chałupę, aby się umyć przy studni. Nagle zatętniło przy drodze, a zza węgła wynurzyło się czoło kolumny Kozaków. Zastygłem w przerażeniu i dosłownie nie wiedziałem co ze sobą zrobić, Tymczasem kolumna zatrzymała się bardzo poprawnie, a od jej czoła odłączył się dorodny blondyn z małymi wąsikami, który podjechał do mnie i zapytał, czy tu kwateruje dowódca polskiej dywizji.
– Owszem – odparłem odzyskawszy spokój – ale kto pan jest?
– Ja jestem pułkownik Jakowlew i zostałem przydzielony z moją brygadą do polskiej dywizji jazdy.
Nie byliśmy o tym powiadomieni i stąd moje zaskoczenie”.
Jan Fudakowski o swoim zwiadzie:
„W dwa dni po Komarowie, 2 września, byliśmy znowu w akcji, zdobywając Łaszczów i przeprawę na Huczwie. Dzień ten upamiętnił się bohaterską szarżą naszego technicznego szwadronu wzdłuż długiej, wąskiej grobli, na lasek za przeprawą obsadzony przez bolszewicką piechotę. W silnym ogniu bolszewickich karabinów maszynowych szwadron ten mocno się skrwawił. Dowódca, por. Janusz Nowaczyński, by k ciężko ranny, wśród innych ciężko ranny został st. ułan Eugeniusz Pfeiffer (obecny chorąży, popularny w naszym Kole Krechowiaków). Zdobył on pod Łaszczowem nie tylko ranę, ale i Krzyż «Virtuti Militari».
Inne szwadrony, a także i nasz brały udział w walce, ale pamiętam niewiele szczegółów poza patrolem, w którym uczestniczyłem. W upalne popołudnie mieliśmy zbadać okolice Łykoszyna i Nabroża. Zdarzyło się, że znaleźliśmy się na skraju lasu przy wsi i majątku Stara Wieś, który należał do Tadeusza Kicińskiego, ojca mojej stryjenki Kazimierzowej Fudakowskiej z Krasnobrodu. W Starej Wsi polowałem na dziki w okresie Bożego Narodzenia 1919 roku i orientowałem się w najbliższej okolicy. Ze skraju lasu, gdzieśmy przystanęli, było około pół km do dworu i zabudowań folwarcznych, a dalej widoczna była wieś.
Zgłosiłem się zatem na ochotnika na zbadanie Starej Wsi i zostawiwszy konia kolegom, przemknąłem się na piechotę polem i rowami do parku otaczającego dwór. Poszedłem krzakami w pobliże kuchennego wejścia do dworu i tam natknąłem się na znanego mi kucharza. Dowiedziałem się od niego, że wujostwo wyjechali przed nadejściem bolszewików do Krasnobrodu i że bolszewicka piechota wycofała się chwilę przedtem z dworskich zabudowań do wsi. Napiwszy się kwaśnego mleka, wyniesionego z kuchni dworskiej, wróciłem niezauważony do oczekujących w lesie kolegów”.