4 wrzesień
Naczelny Wódz we Lwowie spotkał się z dowództwem frontu południowego.
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 4 września:
„Oddziały naszej jazdy w rejonie Sejny – Suwałki – Augustów zostały zaatakowane przez wojska litewskie, które, działając w porozumieniu z bolszewikami, przekroczyły bez wypowiedzenia wojny linię lorda Curzona.
W rejonie Brześcia 3. Dywizja Legionów w walkach pod Czarnawczycami wzięła około 200 jeńców i kilka karabinów maszynowych.
Pomiędzy Włodawą i Dubienką nieprzyjaciel w kilku miejscach atakował nasze pozycje, dążąc do sforsowania linii Bugu. Wszystkie ataki ze stratami dla nieprzyjaciela odparto.
Stwierdzono, iż pod Bereźcem oddziały nieprzyjacielskie atakowały pod presją karabinów maszynowych, ustawionych na ich tyłach i kierowanych przez komunistów.
W walkach pod Jaszczowem jazda konna wzięła około 100 jeńców. Wyróżnił się szwadron techniczny pułku 1 ułanów pod dowództwem porucznika Nowaczyńskiego, zdobywając w szarży kawaleryjskiej 4 karabiny maszynowe.
W rejonie Bełza oddziały nasze, przełamując w dalszym ciągu opór nieprzyjaciela, posuwają się naprzód.
Na wschód od Lwowa, po ostrej walce, obsadziliśmy węzłową stację kolejową Krasne.
Od Gołogór aż po Rohatyn i dalej wzdłuż Dniestru walki o charakterze lokalnym”.
Marian Kukiel o odzyskiwaniu inicjatywy przez stronę polską:
Atak 51 pułku piechoty w zaciętej walce doprowadził do opanowania wzgórz na południe od Biłki i góry Obręczówki. I/54 pułku piechoty przy świetnym poparciu baterii 9/12 wziął kotę 400 i kotę 405. III/54 zdobył Wypyski, ruszył na Pniatyn i górę Orszowiec. Kontakt z 52 pułkiem piechoty. Nieprzyjaciel od godz. 15 po zaciekłym oporze w odwrocie na Złotą Lipę – swoim skrzydłem prawym. Bitwa dogorywa. Brygada miała w niej do czynienia z pułkami 535-540, czyli z pełnymi dwiema brygadami, 60 Dywizji Sowieckiej. Na południe, pod Janczynem, Dusanowem, Błotnią części 41 Dywizji i 8 kawalerii – szczęściem bezczynne, związane przez przesłaniający naszą akcję dyon IV/4 strzelców. Dalej na południe Grupa Jazdy (Głuchowski) grupa Todta (w rejonie Knihynicza). Wróg trzyma Rohatyń. Pawlenko atakował Bursztyn, gdzie poniósł krwawą porażkę. Koniec 5-dniowej bitwy nad Gniła Lipą.
Kornel Krzeczunowicz oczekiwaniu na ofensywę:
„Zapowiadają się duże zmiany. W ciągu dni 3 i 4 września odcinek na południe od Tyszowiec przejmuje przybywająca z Zamościa 10 Dywizja Piechoty, a 13 Dywizja Piechoty przesuwa się na północny zachód od Tyszowiec. 1 Dywizja Jazdy ma iść jeszcze dalej, na północne skrzydło 13 Dywizji Piechoty, w związku z czym odchodzimy 3 września o godz. 18 z Zimna do Kraczowa, a po parogodzinnym odpoczynku nocnym tamże wchodzimy o 5.30 do wielkiej wsi Dub, gdzie dostajemy wygodne kwatery. Dowiadujemy się, że Naczelny Wódz jest w Zamościu i niecierpliwie czekamy na rozkazy do nowej koncentrycznej ofensywy na Hrubieszów”.
Kazimierz Sokołowski o przerzucaniu jego pułku na front południowy:
„Obudziłem się w Modlinie, kiedy słońce dość wysoko wzniosło się na niebie. Rychło minęliśmy Nowy Dwór, gdzie piliśmy kawę z kupionym mlekiem i mniej więcej na południe stanęliśmy na Pradze. Niestety, tylko dwugodzinny tamże postój nie pozwolił na wizytę u mych najbliższych w Warszawie. O godzinie 2 ruszyliśmy w dalszą drogę, przy czym pociąg stał niemiłosiernie długo na wszystkich stacjach i przystankach, ponieważ za i przed nami wieziono również wojsko. Dłuższym, ponownie dwugodzinny postój wypadł nam w Otwocku, gdzie udało nam się dostać darmowej kawy i herbaty oraz niedrogiego chleba z powidłami, nakarmić konie i otrzymać po 113 marek dodatku żołdowego. Najzupełniej po tym wszystkim zadowolony wsiadłem sobie do budki na tzw. breku i do wpół do dwunastej w nocy przejechałem w samotności, częściowo oddając się myślom o moich najbliższych, częściowo drzemiąc. W końcu wróciłem do wagonu i położyłem się między chłopcami a końmi, które mi raz po raz właziły na nogi”.