28 wrzesień
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 28 września:
„Na północy osiągnęły wojska nasze częściowo linię rzeki Szczary. W rejonie Grodna pościg za cofającym się nieprzyjacielem trwa dalej.
Oddziały nasze, postępujące w kierunku na Pińsk, zajęły Chomsk, Drohiczyn i Janów, gdzie wzięły do niewoli sztaby 55. i 5. dywizji piechoty sowieckiej oraz zdobyły 6 karabinów maszynowych, 150 wagonów z lokomotywą.
Na wschód od Równego odrzucił nasz korpus jazdy oddziały nieprzyjacielskie na prawym brzegu Horynia i zajął Korzec, zdobywając 6 dział i 16 karabinów maszynowych.
W walkach pod Zasławiem w dniu 24 bm. nasza 1. Brygada Jazdy wzięła przeszło 2000 jeńców, 32 karabiny maszynowe i 3 działa.
Wojska ukraińskie, działając na wschód od Zbrucza, zajęły z naszą pomocą Płoskirów i Starokonstantynów, biorąc 2800 jeńców, 4 pociągi pancerne, liczne tabory i dużo materiału technicznego.
Stanisław Jan Rostworowski o komunizmie wśród chłopów:
„«Szpital powiatowy» we wsi, czworaki piękniejsze od dworku. Ale mimo to chłopi miejscowi są komunistami i czekali trochę na bolszewików. Dopiero wieści o rabunkach, jakich dopuszczali się pod dojściu o kilka mil stamtąd za Wieprzem, podziałały lepiej niż cała agitacja. Lud jeszcze strasznie ciemny, skoro 10 dni temu rozgrabił całą szkołę, by «podatków za nią nie płacić». (…).
Znów zwaliła się robot – pakowanie aktów, wydawanie dyspozycji. Szef sztabu dojedzie za generałem do Warszawy. Trudno uwierzyć, że bolszewicy tak się zrobili w rokowaniach ustępliwi. Nagle zaczynają się zgadzać na wszystkienasze żądania. Jeszcze gotów pokój wybuchnąć niezadługo. A to byłaby niespodzianka dopiero!”
Walki w Lidzie w historii wojennej 6. pp Legionów:
„Pod Orzeliszkami i Żyrmunami rozbił w energicznym natarciu całą brygadę kawalerii sowieckiej, po czym, maszerując dalej głęboko na tyły nieprzyjaciela, zajął dnia 28 września wraz z innym pułkiem1. Dywizji Lidę, odcinając odwrót armii nieprzyjacielskiej, broniącej Grodna. Tu zagradzając drogę odwrotu dywizjom sowieckim walczył krwawo i zacięcie przez 36 godzin bez przerwy, wytrzymawszy kilkanaście (w tym pięć nocnych) potężnych natarć nieprzyjaciela, usiłującego rozpaczliwym wysiłkiem przebić się na wschód przez Lidę. Piersią swych żołnierzy pułk stworzył zaporę, której złamać nie zdołał. Pułk choć tak obficie broczył krwią, straciwszy 33 zabitych i 121 rannych, wytrwał jednak do ostatka, wreszcie, zdemoralizowawszy zupełnie nacierającego już beznadziejnie przeciwnika, sam przeszedł do przeciwnatarcia, wziąwszy do niewoli 21. dywizję piechoty sowieckiej oraz zdobywszy 16 armat. Straty poniesione przez pułk świadczą na zawsze o nieugiętym harcie ducha i ofiarności, które – gdy zachodziła tego potrzeba – nie znały granic. Krwawym trudem zasłużony napis «Lida 28 IX 1920» – wyryty na chorągwi pułkowej – świadczy o nieprzemijającej sławie dzielnych, a nieugiętych żołnierzy szóstaków”.
Wilhelm Wilczyński o walkach w Lidzie:
„Tymczasem zażarta walka toczy się na zachodnim skraju Lidy. Większe siły bolszewickie, chcąc utorować drogę odwrotową przez Lidę na wschód dla całej armii wycofującej się spod Grodna, przypuszczają gwałtowne ataki od strony miejscowości Ostrowla. 6. Pułk Piechoty Legionów bije się dzielnie, ale nie mogąc wytrzymać tak silnych ataków, wycofuje się do środka miasteczka. Pozostawiając na swych pozycjach nie tylko karabiny maszynowe, ale nawet działa. W tak niebezpiecznej i krytycznej sytuacji dowódca pułku ściąga nasz batalion (III z 5. Puku Piechoty Legionów) przez kładkę na zachodni brzeg rzeczki Lidzieja i wprowadza go w ulice miasteczka celem użycia go do kontrakcji w kierunku na dworzec kolejowy. Dołączam wtedy do swej kompanii i trzymam się jej teraz stale. (…).
Tymczasem bolszewicy, po bezskutecznych próbach usiłowania odebrania nam dziś rano stacji i miasteczka Lida, nie kwapią się już nas więcej atakować, a po prostu w inny sposób starają się wydostać z niebezpiecznego położenia, w którym się tak niebacznie znaleźli. W tym celu wszystkimi, wolnymi drogami, wiodącymi do mostu na Niemnie pod miejscowość Sielec wycofują się pospiesznie, aby jak najprędzej przejść tę rzekę, za osłoną której już mogli czuć się bezpieczniej.
Zepchnięcie armii sowieckiej spod Grodna w kierunku południowym spowodowało rozdarcie frontu bolszewickiego i całkowite uwolnienie terenów na wschód od Lidy, od oddziałów bolszewickich, z czego nasze Naczelne Dowództwo z pewnością nie omieszka skorzystać”.