11 październik
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 11 październik:
„Patrole litewskie, nie zważając na rozejm, kilkakrotnie przekraczały linię demarkacyjną.
Do naszych oddziałów przychodzi ludność ze strony litewskiej z prośbą o ratunek przed rabunkiem grasujących bank litewsko-bolszewickich.
Przy zajęciu Kojdanowa wzięliśmy 100 jeńców z 27. dywizji sowieckiej.
Na południowym froncie daje się zauważyć większą koncentrację sił bolszewickich w okolicach Zwierzynki z widocznym zamiarem ruszenia na armię ukraińską z chwilą nastania rozejmu na froncie polskim”.
Przemówienie Józefa Piłsudskiego przy dekorowaniu oficerów francuskich orderem Virtuti Militari:
„Niegdyś, w czasach dość oddalonych, lecz jednak bliskich naszemu sercu, widziano przeciągającą przez ulice naszych miast i miasteczek wielką armię cudzoziemską. Widziano wspaniałych kawalerzystów, prowadzonych przez króla, lśniącego od karmazynów i szamerunków. Widziano pokrytych bliznami piechurów, rozkochanych w swym wodzu nieomal kobiecym uwielbieniem. Widziano przezornych artylerzystów i pracowitych saperów. Wszyscy szli z daleka, z dalekiej, kochanej Francji, weseli i beztroskliwi, szli umierać, gdy wypadło, za wielkość swej ojczyzny, za sławę swych sztandarów.
Lecz wśród tej masy ludzi nieznanych widziano na piersiach niejednego z rycerzy mały krzyżyk, dobrze znany wszystkim z nas, określający najwaleczniejszych wśród walecznych obrońców ojczyzny polskiej. Wśród tłumów, oglądających wspaniały przemarsz, rozumiano wówczas, że można umierać za Francję, broniąc Polski, można pracować dla rozrostu Francji, zabezpieczając szczęście Polski.
Oto, panowie, piękna tradycja, którą rad jestem odnowić dzisiaj, nadając wam krzyże orderu «Virtuti Militari» za wasz żołnierski trud w szeregach armii polskiej podczas ostatnich walk dla obrony mego narodu”.
Z rozkazu operacyjnego nr 4 Dowództwa 3. Armii:
„Sytuacja nieprzyjaciela:
- Front wschodni bolszewicki
Według zeznań zbiega jeńca bolszewickiego w rejonie Raków–Rauszkowice znajduje się nowa dywizja bolszewicka pod mianem «Wochra», służących do uśmierzania buntów. Ludność cywilna zeznaje, że w rejonie Mołodeczna znajduje się dywizja bolszewicka, której patrole dochodzą do Grużdowa. Z zeznań jeńców oficerów i żołnierzy bolszewickich wynika, że 11. dyw. kaw. sow. Była zgrupowana w rejonie m. Świnka (na południe od jeziora Wieżniew). 16. bryg. sow. (21. dyw.) w rejonie Smorgoń. W celach ofensywnych komisarze bolszewiccy obietnicami i terrorem gnali żołnierzy naprzód, by przed rozejmem opanować możliwie wielki obszar.
- Front zachodni litewski
Na odcinku od granicy niemieckiej do miejscowości Poturce nieprzyjaciel cofnął się na nakazaną linię rozejmową. Według poufnych danych ludności cywilnej i konfidentów własnych, Naczelne D-two Wojsk Litewskich koncentruje prawie całą armię litewską w rejonie na zachód od Wilna, zostawiając na linii demarkacyjnej wyłącznie oddziały pospolitego ruszenia i ochotnicze, uzbrojone w najrozmaitszą broń lub nawet bez broni, oraz ubrane w odzież cywilną; wykorzystuje więc w ten sposób Nacz. D-two Wojsk Litewskich rozejm zawarty z nami. Cele koncentracji armii litewskiej bliżej nie wyjaśnione. Według meldunków patroli własnych oraz zeznań konfidentów Nacz. D-two Wojsk Litewskich przystąpiło do gorączkowej i na wielką skalę pomyślanej organizacji L.O.W. [Litewskiej Organizacji Wojskowej], której oddziały partyzanckie w pokaźnej sile zostały rzucone do lasów na północ i na południe od rzeki Solcza z zadanie znoszenia drobniejszych oddziałów własnych oraz partyzanckiego niepokojenia Lidy, jako centrum armii 2. Praca oddziałów partyzanckich jest prowadzona bardzo zręcznie tak, by nie kompromitować oficjalnego rządu litewskiego.
Kornel Krzeczunowicz o powrocie z Korostenia:
„Płk Rómmel postanowił krótszą drogą wzdłuż toru kolejowego Korosteń–Zwiahel, tak dla szanowania sił zmęczonych ludzi i koni, jak i dla zniszczenia zagrażającej naszym tyłom 7. Dywizji Piechoty nieprzyjacielskiej. Następnym obiektem naszego natarcia miała być nieprzyjacielska 58. Dywizja Piechoty w Olewsku, okrakiem na linii kolei Krosteń–Sarny stojąca (do tego zagonu już nie dojdzie z powodu zawieszenia broni). 1. Dywizja dochodzi na noc do rejonu Wyhów–Słoboda–Krasnopol i ma następnie iść północną stroną kolei do Zwiahla. 2. Dywizja dochodzi czołem do Mogilna i ma maszerować następnego dnia południową stroną toru. Rankiem 11 października mamy już meldunki naszych patroli o tym, że załogi porzuciły trzy odcięte na tej linii kolejowej pociągi pancerne. Płk Rómmel osobiście zabawia się «rozstrzeliwaniem» ich lokomotyw, jednym granatem każdą, aby nie marnować amunicji. Tymczasem wzbogacamy się amunicją wyładowaną z tych pociągów i wykręcamy zamki dział.
W ciągu dnia patrole meldują ruch piechoty nieprzyjaciela ku wschodowi. Na noc 11 na 12 października 1. Dywizja staje w rejonie Uszyca–Bondarówka, 2. Dywizja ma stanąć w rejonie Białka – Rudnia Baranowska. Ale zanim dojdzie do tego rejonu, już spotyka cofające się oddziały 7. Dywizji Piechoty. Maszerujący na czele lewoskrzydłowej kolumny dywizji 2 pułk ułanów najeżdża koło Krasnogórki na kolumnę piechoty z artylerią. Szybka akcja konna na skrzydła nieprzyjaciela zmusza go do bezładnej ucieczki; bierze stu pięćdziesięciu jeńców, sześć dział i tabory. Na nocleg staje w Rudni Baranowskiej. Pod Otcówką szarżuje straż przednia 115 pułku ułanów (pięć plutonów), rozbija kolumnę piechoty i bierze cztery działa, dziewięć km-ów i dwustu jeńców”.
Kazimierz Sokołowski o leniwym nastroju w pułku:
„Cały dzień dzisiejszy – marność nad marnościami! – minął pod znakiem wyjazdu dyonu do Łunińca. Od 8 rano trzymano nas w tzw. pogotowiu marszowym, kancelaria niby się pakowała, niby pisała raporty, kreśliła nowe dzienniki i książki, a właściwie – nie było nic na serio do roboty”.