29 czerwiec
Komunikat Sztabu Generalnego za dzień 29 czerwiec:
„Między Dźwiną a Berezyną ożywiona działalność wywiadowcza.
Między Borysowem a Bobrujskiem bolszewicy usiłowali przeprawić się przez Berezynę, zostali jednak z wielkimi stratami odparci.
Podczas naszego odwrotu na Polesiu, oddziały nasze na tym odcinku stoczyły krwawe walki z nieprzyjacielem celem osłonięcia planowej ewakuacji Mozyrza i Kalenkowicz. W akcji tej nie tylko, że cel bezpośredni został osiągnięty, ale w lokalnych kontratakach piechota nasza rozbiła atakujące kolumny bolszewickie, wzięła kilkanaście karabinów maszynowych i jeńców, wobec czego dalszy odwrót odbywa się bez nacisku.
Na południowym odcinku grupy poleskiej, oddziały ochotnicze pod dowództwem gen. Bałachowicza dokonały śmiałego wypadu w kierunku Sławeczna, gdzie zniszczyły i rozproszyły tabory nieprzyjacielskie, zdobywając dwa karabiny maszynowe i biorąc kilkudziesięciu jeńców.
Na południe od Olewska w rejonie Kaszyczyzny i Zubkowicz zostały rozproszone silne oddziały nieprzyjacielskie.
Po zaciętej walce, jaką oddziały nasze stoczyły wczoraj z kawalerią nieprzyjacielską w rejonie Korca, nieprzyjaciel na tym odcinku zachowuje się pasywnie, przygotowując się do dalszej akcji.
Na wschód od Szepietówki nieprzyjaciel obsadził Połonne, którą to miejscowość wojsko nasze już przedtem na rozkaz bez walki opuściły.
Na Podolu na linii Szepietówka-Ostropol-Latyczów-Bar-Mohylów utarczki patroli wywiadowczych”.
Mieczysław Lepecki o uzupełnieniach osobowych dla 1 pp Legionów:
„(…) dostaliśmy uzupełnienia.
Przeznaczone były one właściwie dla innych pułków, ale ponieważ nie można było im ich dowieźć, ppłk Dąb-Biernacki z obawy, że batalion marszowy może wpaść w ręce bolszewików, postanowił, rozdzielić go między swoje oddziały. Pierwszy batalion otrzymał 40 ludzi, samych rekrutów, słabo wyszkolonych i o wojnie niemających „zielonego” pojęcia. Na drugi czy trzeci dzień otrzymaliśmy znowu uzupełnienie, tym razem z marszówki, przeznaczonej dla 15 i 34 Pułków Piechoty. Również i ci błąkali się po różnych miejscach, nie mogąc się odnaleźć, względnie nie mogąc nigdy dogonić będących ciągle w marszu swoich oddziałów.
Po tych uzupełnieniach 1 pułk, którego stan już zaczął spadać poniżej dwóch tysięcy, podniósł się do dwóch i pół tysiąca”.
Władysław Broniewski o starych dobrych czasach:
„Z patrolu na patrol, z wypadu na wypad i tak bez przerwy, bez odpoczynku. Rezerw nie mamy, za słabi jesteśmy, aby się bronić, więc musimy atakować. Jest to taktyka ofensywnej obrony. Teraz dopiero przypomina mi się stara wojna, kiedy to nie spało się, nie jadło, tylko biło Moskali i wszy.
Wczoraj wróciłem na swój dawny odcinek w Zubkowicach, Bolszewicy, spędzeni wczorajszym wypadem, zachowują się spokojnie. (…)
Zapomniałem od dawna, że jestem przemęczony i że przemęczam się coraz bardziej, odzwyczaiłem się od spania i rozbierania – w ogóle jakieśkolwiek narzekanie w obecnej chwili wydaje się takim śmiesznym i nieaktualnym…
Przed nami, za nami trupy”.
Na front po wyleczeniu ran powrócił Wilhelm Wilczyński:
„Tymczasem orientuję się w ogólnej sytuacji frontu. Stacji i miasteczka Wlewsk broni z powodzeniem 6 Pułk Piechoty Legionów. Wydaje się, jakby bolszewicy naprzeciw oddziałów 1 Dywizji Piechoty Legionów raczej czekali na odejście i wycofanie się Polaków na zachód i nie zdradzają zamiarów przeprowadzenia intensywniejszych ataków. Poza drobnymi utarczkami walk o większym znaczeniu nie ma.
(…)
Ponieważ od chwili opuszczenia Olewska nie spotykam nikogo z naszych oddziałów, nawet pojedynczego żołnierza, czuję się z tego tytułu nieswojo i obawiam się, by nie napotkać czasem patroli bolszewickich, które mogłyby się przypadkowo tutaj zbłąkać. Obawa ta częściowo psuje mi nastrój i naprowadza trochę niepokoju.
Późnym wieczorem, prawie o samym zmierzchu, napotykam pod miejscowością Solnia Rudna i Andrzejówka na rozłożone na łące tabory bojowe i bagażowe 5 Pułku Piechoty Legionów”.