13 czerwiec
Nie ustają walki 11 DP nad jeziorem Szo. 5 i 10 DP walczą na Autą.
Oddziały ze składu Armii Rezerwowej (5, 8, 10, 11 DP oraz 1 Brygada Jazdy) weszły w skład 1 Armii. Od 1 do 12 czerwca straty Armii Rezerwowej wyniosły 17 zabitych i 78 rannych oficerów oraz 472 zabitych i 2759 rannych żołnierzy.
Dowódcą 1 Armii zostaje gen. Gustaw Zygadłowicz.
Budionny wydał rozkaz zajęcia Korostenia oraz zniszczenia 3 Armii cofającej się wzdłuż linii kolejowej Kijów-Korosteń.
Komunikat Sztabu Generalnego dotyczący 13 czerwca:
„Na odcinku północnym lokalne ataki oddziałów bolszewickich w różnych punktach obsadzonej przez nas rzeki Auty zostały z łatwością odparte. Nieprzyjaciel ponosi wszędzie dotkliwe straty.
Na Polesiu oddziały grupy gen. Sikorskiego w nocnym ataku odzyskały utracony przez paroma dniami Czarnobyl. W akcji tej uległa zupełnemu rozbiciu 72 bryg. sow. oraz 220 i 242 pp sow. Zdobycz nasza wykazuje przeszło 200 jeńców oraz 15 karabinów maszynowych.
Na Ukrainie większych starć bojowych nie było.
Przegrupowanie naszych wojsk odbywa się w zupełnym porządku.”
Tadeusz Kutrzeba o dniu 13 czerwca:
„Dzień 13. VI zamyka najtrudniejszą fazę działań 3. armii, gdy bez łączności z władzą przełożoną, oderwana od tyłów i sił głównych armii polskiej — przebija się przez okalający ją wszechstronnie pierścień i nawiązuje ponownie łączność z tyłami, tworząc znowu jednolity, chociaż jeszcze nie skonsolidowany i jeszcze zagrożony nowy front na wschód.
W konsekwencji bitwy pod Borodzianką 3. armia osiągnęła
13. VI wieczór następujące ugrupowanie:
1. dyw. leg. — w rej. Makalewicze — st. kol. Teterew; 6. dyw. ukr. — w rej. Wyszpiewicze; 7. dyw. piech. — w rej. na wschód od Radomyśla; 4. p. s. p. oraz 7. b. k. na północny wschód od Korostyszewa; grupa płk. Rybaka — w rej. Borodzianką—Druszny; sztab armii — w rej. Makalewicze.”
O duchu panującym wśród żołnierzy 1 Dywizji Piechoty Legionów z uznaniem wyraża się Mieczysław Lepecki:
„Kapitan Kozicki zawiadomił ppor. Policzkiewicza o ciężkim położeniu, w jakim znalazł się 3 batalion, przy czym zaznaczył, że trzeba by go jakoś odciążyć. Uradziliśmy z Policzkiewiczem, że należy natychmiast rowy opuścić i uderzyć na bolszewików. Tymczasem położenie zmieniło się o tyle, że bolszewicy pierwsi na nas natarli i szli ku na gęstymi liniami. Do walki z piechotą bolszewicką byliśmy przyzwyczajeni, patrzyliśmy więc na jej zabiegi z lekceważącym uśmiechem. Ostatni z żołnierzy kpił sobie w żywe oczy z ich natarć. Przyzwyczajony był zwyciężać.
(…)
Spojrzałem w tył. Od Borodzianki oddzielała mnie przestrzeń co najmniej dwóch kilometrów otwartego pola. Cofać się przez nie, mając przed sobą, oprócz piechoty, również i kawalerię, oznaczało pewną śmierć. Byłem jednak żołnierzem z armii gen. Rydza-Śmigłego, byłem żołnierzem 1. Dywizji Piechoty, o której z najwyższym uznaniem wyrażali się wszyscy dowódcy tych jednostek, w których skład kiedykolwiek ona wchodziła, byłem w pułku posiadającym najstarsze i jedne z najchlubniejszych w wojsku tradycje. Nadziei więc nie traciłem.
(…)
Uderzenie na 3 kompanię działo się na moich oczach. Prędko też zagiąłem swoje lewe skrzydło i przeniosłem w inny punkt jeden z karabinów maszynowych. Widząc, że bolszewicy rozgromiwszy 3 kompanię, zwrócili się w moją stronę, kazałem do nich strzelać z maszynki, nie bacząc na to, że ogniem tym będę raził również i ludzi z 3 kompanii. Karabin maszynowy, strzelający do kawalerii z odległości bardzo bliskiej, w pewnym momencie nieprzewyższającej kilkudziesięciu metrów, musiał działać bardzo skutecznie. I istotnie już po pierwszej taśmie Kozacy zaczęli się mieszać, a następnie podawać tyły i uciekać w stronę lasu. Wówczas to wzięci do niewoli żołnierze 3 kompanii zaczęli się z niej wymykać.”
Do odwrotu zmuszony został pułk dowodzony przez Mariana Kukiela:
„Wczas rano stwierdzamy, że na lewo brak kontaktu; w Kunicach bolszewicy. Interweniujemy w Brygadzie (jeszcze na miejscu) i w dywizji (już opuściła Komargród i przechodzi do Jaroszynki względnie Trojpiców).
Wiadomość: sąsiedzi poszli aż do Dzianki (15 km dalej niż mieli się cofnąć). Mamy skrzydło lewe w powietrzu, wroga na flance.
(…) Tymczasem wróg przez cały dzień ponawia ataki z dużym przygotowaniem artyleryjskim. Rankiem groźna sytuacja w Krzyżopolu. Nie mam już ani baterii ciężkiej, ani lotników do odparcia pancerek. Nasz „Pionier” mający przy odwrocie współdziałać, nie nadjeżdża. Tymczasem stacja bombardowana, pancerki o 2 km i pod ogniem ich naprawiamy mostek, do połowy odbudowany. Ogień własnych haubic polowych i armat długo bezskuteczny, ale na koniec celne strzały osiągnięte, sytuacja uratowana. Oddziałek piechoty (ppor. Machniuk) wypada do mostku i podpala. O godz. 10 „Pionier” wjeżdża na stację. Z kolei coraz gorzej dziać się zaczyna na pododcinku lewym. Pada po południu Tarnówka Wlk. I nie decyduję się jej już odbijać; następnie cały baon I opuszcza Czobotarkę w rosnącym rozprężeniu. Chwila bardzo krytyczna. (…)
Stwarzamy nowy front od Kniażopola w lewo, osłaniając tor kolejowy.”
